Kara Defterler Şiiri - Engin Güven

Sahtelikten bıktım.
Midem bulanıyor artık.

Arkadaş dediklerimin hangisi gerçek?
Dostum dediklerim, ya da sevdiklerim?

Büyük saydıklarım
niye küçülüyor gözlerimde?
Niye böyle oldu?

Siktimin dünyası...
Dünyamı başıma yıktınız zaten,
yetmedi,
bir de üstünde tepindiniz.

Göçük altında kalmış kalbim atmıyor sanki.
Bileklerimi kesmemek için tek sebebim...?

Ahahah...
Şimdi hatırladım.

Açık defterler vardı, değil mi?
Kara kaplı defterler...

Şimdi neredeler?
Kimin elindeler?
Kim okuyor yazdıklarımı?

Belki de çoktan yaktılar.
Belki de kızdıkça köpüren
kömürlere attılar.

Kömür gözlerin.
Gözlerin kömür.

Seni görememek,
dokunamamak ölüm.

Sensiz,
sen yoksan yanımda,
nasıl geçer bu ömür?

Ama bu bir veda değil.

Daha çok vakit var...
Gidiş için
çok ama çok erken.

Kara laleler
göklerde dönüyor ben giderken;
içim yanarken,
kan ağlarken.

Karşıma geçip kişneyeni
unutmayacağım.

Ne yazık ki.

Üzgünüm?

Üzgün müyüm?

:))))))))))

Öfkeliyim sadece.

Sebebini bilemediğim
tek nefret.

Tek dostum da
karşımda dikilmiş
öylece duruyor.

Ona sarılamıyorum;
çünkü kolları yok.