Zaman, demirden bir arafta asılı kaldı iki nefeslik,
Yeryüzü usulca çekilirken ayakların altından.
Karşısında kendi sığlığına üç kez bükülen o gölge,
Ve dudaklara iliştirilmiş iğreti, ödünç bir tebessüm...
Dağları devireceğini sandı bu yoksul, bu cılız rüzgâr;
Oysa adam, uçurumların dilini çoktan ezberlemişti.
Ben ki; şah damarı kesilmiş gecenin, pıhtılaşan o sarı kanıyım,
Kaldırımların soğuk alnına kazınmış, okunmaz bir alınyazısıyım.
Ne bir göz kapağım var, örtecek şu dünyanın koca ayıbını,
Ne kaçacak bir dizim var, terk edecek bu günah sokağını.
Tepemde pervaneler döner, birer cezbe nöbeti gibi,
aylar nasıl devrildi, hangi ara gurbet oldu ellerimiz
şimdi aynı aydınlığın altında iki ayrı uçurum gibi susuyoruz
aramızda aşılamaz dağlar, aramızda sağır edici bir uğultu
kavuşması mahşere kalmış, boynu bükük iki mısra gibiyiz
sonra ansızın çevirdin yüzünü o yabancı kalabalığın içinden
(Vezin: Feilâtün / Feilâtün / Feilâtün / Feilün)
(1)
Ey gönül, sanma ki her dem sana cânân olur,
Her tebessümde görünen, sâdıkâne yâr olur;
Ben seni bekler iken âhım semâya var olur,
Mecnûn olup her sevdâya düştüm, dîvâne oldum,
Bilmem ki niçün cânıma bunca mihnet doldu?
Cismin hevâsı bir serâb, gönül gamdan harâb,
Vâdî-i hicrânda aşk, âh ile bir cânân buldu.
Bugünler zor, sabırla sınanan günler,
Gözlerimde özlemin, dilimde isimler.
Ama inan, bir gün yan yana geldiğimizde,
“Hatırlıyor musun?” diye başlayacak cümleler.
Her şiirimde gizli bir yol var sana,
Özlüyorum…
Bu kelimeyi kimseye söyleyemedim.
Dilimde küle dönüyor,
kalbimde karanlık bir rüzgâr gibi dolaşıyor.
Nereye dönsem, gölgem senden bir parça taşıyor sanki;
ne yana baksam, hatıranın gözü üzerimde.
Süleymaniye’nin göğsünde bir dua tuttum,
Minareler göğe değil, içime yükseldi.
Boğazdan esen rüzgâr, senin adını getirdi,
Her dalga bir selam, her martı bir umut gibi.
“Allah’a ısmarladık,” dedin,
Köşe bucak kaçıyorum yâr senden,
En çok da kendimden kaçıyorum beriden.
Ne yapsam bir iz, ağır bir hatıra kalır dünden,
Gidilmiyor bir türlü, gölgenin düştüğü o yerden.
Tren camından seyrederken akıp giden yöreyi,
Kalbimin her atışı gençliğimin ateşiyle karışıyor,
Nurullah Genç’in dizelerindeki o derinlik gibi bir his kaplıyor içimi.
Sana Dolunay diyorum — belki de Nur’un ta kendisisin;
bir gülüşünle çocukça bir heyecan,
bakışlarında ise sonsuz bir huzur saklı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!