Köşe bucak kaçıyorum yâr senden,
En çok da kendimden kaçıyorum beriden.
Ne yapsam bir iz, ağır bir hatıra kalır dünden,
Gidilmiyor bir türlü, gölgenin düştüğü o yerden.
Tren camından seyrederken akıp giden yöreyi,
O silik yansımalar bozar içimdeki vakur töreyi.
Kalp ansızın bırakılmaz mı tenha bir istasyonda?
Burnun direği sızlamaz mı, hatırlar diyarında ?
Cesaret dediğin, asil bir esaret midir ruhiyete?
Ağır bir zul mü gelir çevrene, uzanıp beni sevmeye?
Ben kendi içimde bu devasa sükûtu kanatırken,
Senin gücün yetmez mi, o demir gömleği delmeye?
Kayıt Tarihi : 18.09.2026 23:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!