Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
'Yağın üzerimize kar taneleri
Hatırlatın bize sizi göndereni'
.
Giriş ve bitiş...
Nefis!
.
Tebrikler teşekkürler
Karlı sene varlı sene derler çok güzeldi kutlarım zeynep hanım,,,
Tekrar şiirdeyim.
Değerli Öğretmenimi bir kez daha kutlarım..
Kar tanelerini anlatmak hele hele böyle bir şiirle dile getirebilmek oldukça güzel bir duygu ve güzellik ürünüdür.pratikte hayata bağlanma tiktakları gibi.Allah'ın hükmüne teslim olmak, geldi aklıma.Hurefa değil, gerçeği anlatmak . verdiği mesajlarla harika şiir. beğeni ile okudum. tam puan +ant. teşekkür ederim. kutluyorum. selam size.
Harika bir şiir okudum. Çok severim karı (herkesin sırtında kalın ceketi , su çekmeyen pabuçları olsun dileğimle )
Şiir bize kar tanelerinin mucizesini anımsatıp, nasıl güzel bir mesaj getirdi.
Birbirimize zarar vermeden de yol alınabileceğini unuttunuz siz, anımsayın diyerek.
Evet, karı en çok çocuklar sever, sanırım her ikisi de bembeyaz oldukları için.
Kar taneleri ,melekler , çocuklar, sevgi el ele vermişler güzelleştirmiş herşeyi.
Çok severek beğeniyle okudum. İyi geldi bu şiir bana.Çocukluğumun masum 'Ayşegül' kitaplarını anımsadım. Aynı o zamandaki gibi mutlu oldum.
Kaleminiz daim olsun diyerek. Sevgiler.
kar tanesi bereket tanesidir, tebriklerle
Yaradanın her mucizesi her insanın üzerine düşerken , nasılda kapatıyor insan üzerini, gözlerini açarken bencil hırslarına .Gözleri açılıp dünyaya ruhu kapanıyor yaradanına ...
Ne güzeldi sevgili zeynep ve ne güzel bir kar tanesinin farkedilmeyen mucizesinde yaradanın gücünü görmek ve şiirle bunu seslendirmek ..... Ne mutlu farkettiğini farkettirmeye emek verene ..
Kar taneleriyle beraber doğada yaratılmış her şeyde Yaradanı görmek mümkün, yeterki gören gözlerle bakalım, güzeldi şiir tıpkı yağan kar gibi kutlarım sevgiler...
tebrik ederim. Yağın kar taneleri neşeyle,Verin mesajınızı anlayabilene.
Anlayabilene çok güzel. yüreğinize sağlık.
Kar gibi şiirinizi kutluyorum
Akıcı ve güzel şiirinizi keyifle okudum
Sevgi ve saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta