Kapı Vuruluyor Yine Şiiri - Kasım Kobakçı

Duy! Kapı vuruluyor yine,
Duy! Yine zihnimden silinmeyen o canan,
Zamanla yeşerttiğim efsanevi orman,
Sevgili, hasret, ruh arafında, Atlantis.
*
Duy! Kapı vuruluyor yine,
Zihnimdesin, bedenim çıkmazda yanan,
Yüreğimde ansızın kopan tufan,
Çakılmak misali uçurumlardan.
*
Duy! Kapı vuruluyor yine,
Göğsümde beklenti, hecemde ihtimal...
Hangi şahıs gezinir karanlıklarda,
Tanımadık nefes, sürgüledim anında.
*
Kapı vuruluyor yine,
His taşıyan sürülerce arı bağrımda,
Dinlenmek istemeksizin koşturmacada,
Başkasıysa gelen, derin korkuyla.
*
Kapı vuruluyor yine,
Gölgeler oynaşır odamın duvarlarında,
Hayalin canlanır loş ışıklarda,
Serap mıdır görünen uçsuz çöllerde.
*
Kapı vuruluyor yine,
Asırlar biter sabırlı duruşumla,
Kafdağı eteklerinde kaybolmuşçasına,
Tarih anlatsın tutkumu yorgun sayfalarda.
*
Kapı vuruluyor yine,
Zihnimdesin, gelen canan mıdır eşikte,
İmkansız, sokağımı bilmezsin ezberinde,
Haberleşmem yok seninle, çırpınışım nafile!