Zamanla geçmiyor işte.
Zaten zamansızlık değil mi?
Bizi bu hale getiren.
İçimdeki ateş sadece köze döndü.
Acısı yine aynı hatta artıyor her gece.
Ya sen bana geç kaldın ya ben sana erken geldim.
Zaman mı yanlıştı yoksa biz mi?
Nerede hata yaptık.
Yeterince sevemedik mi?
Ben senin yağmurlarında yıkanamadım.
Sen ise benim akvaryumuma alışamadın.
Zeynebim,
Boncuk gözlü, kokusuna hasret kaldığım.
Ömrünün baharında yitip giden güzel yeğenim.
Bir bilsen yokluğun da annen neler çekti.
Gözyaşları sel oldu aktı,ne gecesi ne gündüzü kaldı.
İçine düşen kor ateş yakıp kavurdu.
Nasılsın? Diye soruyorlar
Kötüyüm desem kimin umurunda.
İyim desem içim biliyor artık bu yalana kendimi de inandıramıyorum.
Düşün ki binlerce insan var ve ben kimseyi görmüyorum.
Çığlıklar belki de haykırışlar ama duymuyorum.
Onlarca renk var ben ise griyim.
Hayat maratonunda depar atar hayallerim,
Umutlarım yıkılsada geriye dönmedim,
İnancım mizacımdır pes etmedim,
Her yenilgiden gülerek çıktım.
Sırtımı yasladığım duvarın altında kaldı bedenim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!