Kamile İlbey Şiirleri - Şair Kamile İlbey

Bugün bir şarkı çalıyor zihnimde sözleri hüzün, melodisi sen.
Binlerce resim hatıramda gözleri gülen.
Sesin yankılanır kulaklarımda içime huzur veren o güzel sesin.
Ya içimi ısıtan sözlerin kendimi unutsam bile onları unutmam.
Sen en karanlık gecemin sabahı, çölüme yağmur, kendi içinde kaybolan beni bulansın. Sen benim eksik yanım hemde beni tamamlayansın.
Yaralı kalbimi iyileştiren, beni her gerçeğe hazırlayan. Beni ben eden sendin.

Yine bu gece hayatımdan bir paket sigara bitti.
Her bir dalı ayrı bir acıya sarılıp yandı kül oldu.
Küllerini atmak istediğimde ise rüzgar vurup tekrar üzerime yağdırdı.
Düşündükçe beynimde kopan fırtınaları hissizleştigim anlarla bocalamaya başladım.
Hangisiyle savaşsam yenilgiye uğradım.
Her yenilgi benden bir can aldı.

Mesafe olsada yel eser kokusu gelir.
Bir gülüşe bir ömür veren insanım.
O gülsün diye ağlamaya da razıyım.
Cümle alemi ağlatmaya da.
Kavuşmak mı? Ne haddime.
Bu sevdadan payıma düşen ayrılık, gözyaşı işte..

Çocuk iken nasılsan büyüyünce de değişmiyor. Bir tek acına acılar ekleniyor.
O zamanda içime atardım, akşam olunca sessiz bir köşede ağlardım.
Hiç bir zaman insan içinde ağlamayı sevmedim. Hep dik durmak zorundaydım. Bu yüzdendir yolun yarısına gelmeden yaşlanmam. İnsan zamanı tüketmeliydi oysa zaman bizi tüketti.
Bakmayın öyle genç göründüğüme her gece ne fırtınalar kopuyor içimde.
Ne depremler oluyor şu yüreğimde bilemezsiniz.
İçim göçük altında, yıkık, harabe

Hayat dediğimiz düz bir yol değil ki koşup gitsem. Benim yolum taşlarla dolu bir adım atmak bile o kadar zor ki.
En yükseklerden düştüm dibe öyle bir rüzgar savurdu ki herşey alt üst oldu. En yakınım dediğim yedi kat yabancı oldu.
Ne uzanacak bir el nede tutunacak bir dalım kalmadı. Gülmek haram oldu sanki günlerce bir boşluğa bakakaldım. Ne bir ses vardı ne de kapımı çalan.
Herkesin canı olan ben şimdi yapayalnız.
Bu karanlık içinde bir başımayım.
Sessizliği bozan ise ağlama seslerim.

Hiç kolay olmadı, yosun gözlerinden vazgeçmek.
Git diyen sen olunca sustu bu yürek.
Ayrılığın acısını atlatamıyorum.
İçimdeki sesler susmuyor.
Hergün parça parça kayboluyorum.

Gözlerinin yaşlarla doldugu bir gecede rastladım sana.

Kıyamadım o yosun gözlerine.
Öylece geçip gidemedim.

Karanlığına ışık olmaya,

Aramıyorum eski beni,
Bulsamda değilim eskisi gibi,
Bir bir öldürdüm iyi niyetlerimi,
Tasarruflu kullanıyorum merhametimi.

Gözümdem değil gönlümden düştün,

Derin bir uyku hali sanki
Dipsiz bir kuyuda ışıksız kalmak.
Ve bu karanlığa alışmış bir ruhsuz bir beden.
Senin dışındaki herkese, her eyleme sapır kalmak gibi.
Bakıpda görememek, gördüğüne anlam verememek.
Göz göre göre yanlışa doğru demek.

Boş bakıyor artık gözlerim.
Seninle birlikte heveslerim, umutlarımda gitti. Ne kadar denersem deneyim olmuyor.
Sadece anlık mutluluklar, yalnız kalınca
Yine hissediyorum o acıyı.
Öyle bir acı ki sanki sönmüş bir ateşin közü kalmış yüreğimde kavurdukca kavuruyor içimi.
Hiç beklemediğim yerden vurdu bu sefer hayat.