Kamil Çağlar Şiirleri - Şair Kamil Çağlar

sevmiştik kurdelam..
akşam vaktinin sancılı kucağında,
geceye darılmış yüreğime rağmen..
sevmiştim!

ayaklarım yürümüyor, ellerim tutmuyordu.

siyah sandıkta bir kara gül.
eli kanlı, göz dönmüş katil !
ömrüne kastı gel benden bil.
dili arsız, yüz nursuz cahil !

kat be kat renk, gökkuşağında.

geç mi kaldım, aklından gelip geçmeye?
çok mu geç oldu, anılardan bahsetmeye.
yamacına ulaşılamayan büyük dağlarda
başkesen duygularla üşüyorum kucağında..
can veriyorum.. canımı sana veriyorum.
kocamış ağaçlara yaslanmış ak başım

özlüyorum onbiri, istiyorum kalanı!
bırak artık inadı ve süreksiz yalanı.
yaşlı adam haktır toprak, malûmun ilânı.
eyyam yorar kalbi dur, biraz da bizde kusur!

uyanmak zor ellide, ne gerek var uzatma!

yıldızların sönmesini bekliyorum
karanlığın ayazında, nemli gözlerle..
çiçeklerin hoş kokan sessizliğinde
başımı dik tutmayı istiyorum, ısrarla!
koynunda son bulan yitik mecâlimi
lirik şiirlerde harcıyorum, dermansız..

yumuk gözleriyle görenlere tutun,
zihninin kenarından, paltosunun ucundan..
Vatan'ın bilinmeyen bekçilerine sarıl,
kanayan kalbinden, savrulan kaşkolundan..
dilinden sakınanlara bırak sokakları,
hırsından soluyan, çer-çöp çamurundan..

bakıp kalırsın bazen, en zorun en kolayı
bulandıktan sonra durulan göldeki hanyayı!
en derinlerden gelen acı vurgunun kurbanı,
yüzüne yansıyan dalganın, dargın kalanı...
farkındasın, biliyorsun sana hayran olanları
gerisini boşver, 'lamelif' ve 'ye'den ibaret alayı!

'bam' diye sızılardı,
bağlamanın en kalın teli!
bam diye, yürek dağlardı!
bir garibe, buruk bir yetime
yolunu kaybetmiş serkeşe
uzanan eller titrerdi..

limon ağacının tanelerini izlerken,
tan yeri yeni ağardı
gölgeler uzadı, dalların üzerine
gölgelerin karanlığı çöreklendi,
sarı sarı limon çiçeklerine..

proleter lümpen ilginç bir hikaye içinde
maskülen davranışlar izledik on yıllarca..
hikaye bu ya, işe yaramaz adamın inadı
boğanın has hayranı, hep sessiz kalanı..
aslında kalkan etmiş felsefeyi göğsüne
küçük oyunlar peşinde klan, pisi pisine..