Kalmak Şiiri - Hande Ünsal

Hep Sorulur;
“Gidene mi Zor.? Kalana mı.?
Bizim Hikâyemizde;
Giden Sen Oldun..
Kalan Ben..
Öyleyse; Gitmeyi Sen Anlat,
Kalmayı Ben Anlatayım.!
Sevilmeyi Sen Anlat,
Sevmeyi Ben.!
Ardında Bıraktığın Yalnızlığımın İçinden..
Her Gün Biraz Daha Eksiltirken Kendimden.. Senden Geriye Ne Kaldı Bana Ömrümden..
Boş Bir Ev,
Kokunun Sindiği Bir Tişört,
Yarım Kalmış Cümleler,
Tutulmayan Sözler
Ve Gerçeğe Ramak Kala Hayaller..
Bir de.! Hatırladıkça Gözümden Yaşlar Akıtan;
Anılar..
Zamanın Üstünü Örtemediği Anılar.!
Gidişinle Sessizliğe Gömüldüm Ben..
Sana Söyleyemediğim Tüm Cümlelerimle..
Şimdi Bu Bomboş Salonda
Yankılanır Sensizlik.
Sen Gittiğin Yollarda
Yeni Bir Sabah Ararken,
Ben Ayrılığın Gecesinde Takılı Kaldım.
O Tişörtün Kokusu da Eskiyecek Bir Gün, Biliyorum..
Yelkovan Akrebi Kovalamaya Devam Edecek..
Tüm Hızıyla..
Acıma Aldırış Etmeden.!
Zaman, Unutturmak İçin Dökecek Yapraklarını.
Ama Yarım Kalan Her Cümle
Ve Tutulamayan Her Bir Söz,
Göğüsümün Sol Yanında
Sızlayan Mühür Kalacak..
Şimdi.. Gitmeyi Anlatabiliyorsan,
Anlat Yollara;
Nasıl Kolayca Arkana Bakmadan Yüründüğünü.
Senden Sonra Eksilmedim Ben Aslında,
Sadece Seninle Başlayan Her Şeyi
Ve Giderken Omuzlarımda Bıraktığın Yükü
Tek Başıma Taşımayı Öğrendim..
Mürekkebim Bitiyor .!
İçimde Biriken Seni,
Döküp Atamadan Satırlara..
Aşkınla Yivleşen Bu Kalbi,
Söküp Atamadan Yerinden..
Kalmanın Son Dizesini Yazmalıyım Artık;
Senin Döke Saça Çıktığın Hayatımdan,
Ben Seni Koparıp Atamıyorum İşte..
Atamıyorum.!

( Aşk-ı İkrâ / Aşkın İki Yüzü )