Bir Aşk Masalı Şiiri - Hande Ünsal

Hiç Hak Ettiği Gibi Sevilmemiş Bir Adam..
Ve Hiç Hak Ettiği Değeri Görememiş Bir Kadın..
Aynı Yaradan Doğmuş, İki Yürek..
Aynı Acıları Tatmış, İki Yaralı Kalp..
Tesadüfe Sanılmış Bir Tesadüf.!
Adam Sevilmeyi Unutmuştu..
Kadınsa Sevgiye İnanmayı.!
Birleşti Eller Umulmadık Bir Anda..
Umut Doldu Kalplerine Aynı Anda..
Ama Etrafın Sesi O Kadar Yüksekti Ki..
Duyamadılar Kalplerinin Sesini.!
Oysa Kader Çokta Yazmıştı İsimlerini,
Aynı Sayfalara.. Defalarca.!
Yara Değillerdi Birbirlerine, İlaçtılar..
Ama Anlamadılar Gerçeği, Göremediler..
Sarılırsam, Kanarım Sandı Kadın
Dokunursam, Acıtırım Sandı Adam
Kaçtı Kadın; Kanamaktan.!
Korktu Adam; Acıtmaktan.!
Sevgi Mi Ağır Basar?
Geçmişin Yükü Mü?
Bilinmez Ama..
Kabuk Bağlamamış Geçmişin Yaralarıyla,
Gözlerindeki Umut Işığı Sönmüştü Artık..
Bir “Belki” Kaldı Adamın Dilinde..
Bir “Keşke” Kaldı Kadının Kalbinde..
Ve Gün Geldi, Sustular.. Umutsuzca.!
Kelimeler Yüreklerinden Taşıyorken.!
Sonra Dua Oldular Birbirlerine..
Ne Tam Bir Veda Edebildiler..
Ne De Kalabildiler Yan Yana.!

( Aşk-ı İkrâ / Aşkın İki Yüzü )