Gönlümün Sûruru Şiiri - Hande Ünsal

Bir Yaz Günüydü İstanbul da..
Saat Gecenin Üçü.!
Kalbimin Kapısı Çalındı,
Beklemediğim Bir Anda..
Korkuyla ve Endişeyle Aradım Kapımı,
Yavaşça..
Eşiğimde; Başını Öne Eğmiş,
Duruyordu Öylece..
Ender Rastlanan Bir Tesadüf Çıktı Karşıma..
Yorgun Görünüyordu,
Toz İçindeydi Üstü Başı..
İki Damla Ter Aktı Anlından,
Süzüldü Yanağından..
Uzun Yoldan Geldiği Belliydi..
Aç Kalmıştı Sanki..
Susamıştı; İlgiye, Sevgiye, Aşka..
Kurumuştu Yüreği, Kırılmıştı..
Yine de..
Hiç Durmadan Yürümüştü Sanki;
Bir Damla, Sevgi Bulma Umuduyla..
Kaşlarının Altından Bakan
Gözlerini Gördüm Önce..
Acı Kahve Gibi İçilesiydi Gözleri..
Kalbinin Yorgunluğu Yansıyordu Sanki Bakışlarına..
Açtım Kapılarımı Sonuna Kadar,
Hiç Tereddüt Etmeden..
O da Hiç Düşünmeden Geçti Kalbimin Eşiğinden..
Bir Tebessümle;
Oturuverdi Yüreğimin En Güzel Köşesine..
“Hoş Geldin” Dedim..
Sessizce..
“Yüreğime Hoş Geldin”
Bi Tebessüm Belirdi Yüzümde,
Dinleniyordu Sanki Gülüşümde..
O Yorgun, Masum Bakışları,
Mutluluğa Bırakıyordu Artık Yerini..
Umudu Yeşermişçesine
Parlamaya Başladı Göz Bebekleri..
Gözleri Bir Lahzada,
Ruhumu Ele Geçirmeyi Başarmıştı..
Öyle Derinleşti ki Bakışları..
İçine Çekti Beni..
Kapıldım Girdabına..
Oturdum Tam Karşısına..
Evimde Ne Varsa Çıkarttım,
Serdim Masaya..
Yedik, İçtik..
Sevgiye, Aşka Doyduk,
Sevdanın Sofrasında..
Yeniden “Hoş Geldin” Dedim..
“Gönlümün Sûruru..
Evine Hoş Geldin”
Sen Hiç Gitme Olur mu.?
Sen Hep Kal Benimle..
Gönül Evimde..
Aşk İle ♥️

( Aşk-ı İkrâ / Aşkın İki Yüzü )