Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

elim yatkın sevmeye
koparamam seni dalından
rotam yok dizginsizim
gönlüm elvermez ıraklara bulanmaya
değirmenidir gözlerin yüreğimin
itiraflarımı itlaf ettim yüreğimde telifsiz sözcükler

az kaldı sürüklenmesine yolların
ben yollarda değil yollar ayaklarımın altında
az kaldı çocuklaşmam tamamlanacak ha ha ha
yol kıyılarında ağaçları
kaldırımlarda kesme taşları
sevdiğim kızın ev perdelerini

deniz kuşları deştiler beynimi
derin bir düşüncedeydim
çamur rengi bir dalgayla
kıyıya vurdu cesedim
tek kurtuluş adasıydı ölüm
dizginsiz

meyhanemsin en mahrem türünden
yüreğimin kökünde
dudaklarından çaldığım
denizler ötesi şarabın kızıllığı
meyhanemsin
sarhoşluk kütüphanem

eski semtlerden taşar gülüşün
düşünceler yorgunluk kahvelerinde
o bin yıllık acı tebessümle tellenir
gidişin tekmil ömre meydan
tümden zamana zehir
özlemindir gözlerimden içime akar

sonbahara doğru susar doğa
kanıksanmış sessizlik düşen yaprakta
bacalarda duman telaşı çocuksu
kuşlar idareci anne iç acısı çabalarıyla tutunmaya ağaca
ömrümüzün keder sarnıcı sarılığı evren
bulutlar neye öfkeli akşam akşam

bir tel daha koptu gönül sazımdan
gönül sazımdır ömrümün aynası
hayattan bana iki hasbelkader armağan
biri ölüm biri ayrılık acısı

gece kazandı
kendi ağırlığımda eziliyorum

ölümden korkum yok
daha iyi görüyorum
gözlerimi kapayarak

gözgözü görmezdi
kar suyu ayaklarıma dolardı
kargalarla beraber üşürdük
içimde sadece sıcaklığın olurdu
yol boyu seni düşünürdüm
kargalar soğuktan yere düşerdi

doğum gününde yokum yanında
ölümüm farklı yavrucuğum
sen kendimde başkası
ben tanımadığım bilmediğim bir başkasında
ben hep kendimi aradım
ararım yavrucuğum