Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sahnede sorusuz sararmışız kıt akıllı
mezarlık böcekleri saçlarımızda inan
tarihe ve zamana aykırı bir suskuda
yaygın mevsim geçişlerinden farklıca
değişiyor gözlerinin anlamı
bakışların kaçarken sarı sıcak

soluğumda bu yıldız tozu
sen oluyorsun neyi çeksem içime
çifte yalnızlığımıza göz kırpışlı

sana
aydınlık sabahlar

tabi ki sensin yüreğimin duvarına çakılmış boş çerçeve
boşladığın hayat resmimi doldurdum yalnızlığımla

BOŞLUĞUNU ARIYORUM CEPLERİMDE

çisil çisil ölmeyi yeğ tuttum hiçinim ya
yüzümü ayrılığımızla yıkıyorum her sabah
çisil çisil diyorum anla beklemeliyim şehir ellerine aç
saçılmışız diyorum kendime gülümser bir alışkanlıkla

boz bulanık kahırlanırdı notalar kaşlarında
götürdüğün bakışlarında yarının türküsü


ellerimle aramdan su sızmaz uzak seherinde gidişinin
hiçbir unutmayı yazmaz kalemim geleceğim ellerimsiz

yağmur sızlar uzak ve mor bir kaçışta
hayat gibi akmaz su
yaklaşan ince bir yalnızlıktır
kahrı yolları bitirememekten
tek isyanı ölüm olmamalı soruların...

bozulmuştur gri
kahramanlık yetinmez bu savaşla
bacalar göğün hıncına müsait
düzensiz aralıklarda siyah noktalar
kuşlarda yuvasızlık hali acımsı
buruk tadlar bırakarak içimde

Browning

kaşmir bir ceketin vardı damalı
sana kaçtığım zaman üstünde hep o olurdu
saçların soğuğu severdi bakımsızdı sokaklar
sigaranla öpüşürdün sigaran gülerdi toyluğuma

bu bir çıldırma öyküsü
hüzün odalı imkansız bir mut
sakladım iç burukluğumu oh
ilk defa böyle artistçe ağladım
engininde burnunun altındaki yaranın
ağzım yüzüm gözüm burnum salya sümük

sana seslendiğim an evren oluyorum biçim biçim kucaklamak
dert ki can düşmanı ulaşmasız hayat unutmam onu
tesadüftü herşey sevmek dışında
sen ben ve evren misafir oyuncu ölüm
gözlerimi çevirdiğim yerde düşüncelerin yanıyor usul usul
parmaklarımda gezinen kanadı kırık güvercindir