Kaderimden Önce Şiiri - Nazif Osmanoğlu

Bir akşam sessizliğinde düştün gönlüme,
Sanki yıllardır eksik kalan bir cümle gibi.
Adını bilmeden özlemişim meğer seni,
Kalbim seni tanıyormuş kaderimden önce.

Gözlerin değse yeter bütün kışlarıma,
Bahar olur içimde üşüyen hatıralar.
Bir gülüşün yeter yeniden doğmama,
Suskunluğum bile sana şiir yazar.

Ellerin ellerime değmese de bazen,
Ruhun ruhuma dokunur gecelerin içinde.
Ben seni sevmeyi senden öğrendim,
Kendimi buldum kaybolurken sevginde.

Ne saraylar isterim ne de zenginlikler,
Bir ömür yanımda olman yeter bana.
Çünkü dünyanın en güzel yeri sevgilim,
Başımı yasladığım kalbindir aslında.