Kader bahaneydi, Herkes kendi hikâyesine ağladı. İhanet, tıpkı bir ısırgan otu misali Sarmıştı dört bir yanımızı. Acı, mihlanıp durmuştu yüreğimizde. Sırtımızda maziden kalan yük, Aklımızda bire bin veren cevapsız sorular... Hangi yöne dönsek hüzün, Hangi yöne baksak keder... Umutlarımızın dahi kor karası olduğu Bir zaman diliminde hapsolmuşuz. Oysa ki nan gibi muhtacım aslında: Bir tutam sevgiye, Bir yudum inanca, Bir dilim huzura... En çok da anlaşılmaya, Saygı duyulmaya... Çocuksu bir yüreğin merhametine, Merhametin en saf, en temiz hâline... Belki de en çok sevildiğimi hissetmeye. Ne bileyim, hani "nan gibi" derler ya, Aynen öyle işte... Bu ihanet sarmalında Tüketmişim koca bir ömrü. Ne bir yudum inanca, Ne bir dilim huzura, Ne de çocuksu bir yüreğin merhametine rastladım. Sırtımızda derin yaralar; Dost bildiklerimizden, sevdiklerimizden Bizlere armağan kalan... Hatırladığım tek bir gerçek vardı: Ninemin kucağında başımı yasladığım o huzur Ve titrek sesiyle mırıldandığı Dengbêjî ağıdı: "Li dînya ye mirin heb ya, tenahiya te tune buya..." (Şu dünyada ölüm olsaydı, sensizlik olmasaydı...)
Roni Aydin BitikciKayıt Tarihi : 16.11.2026 21:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!