Bir akşamüstü düşer insanın içine, biraz hüzün, biraz hayat, biraz da insanlık… Kalabalık caddelerde yürürken herkes, kimsenin kimseyi görmediği bir dünyada bir çift güzel söz arar yüreğimiz. Oysa iyilik dediğin, öyle büyük laflara sığmaz ki… Bir çocuğun başını okşamak mesela, bir yoksulun sofrasına ekmek bırakmak, bir kırgın gönle sessizce dokunmak… İşte hayat dediğin, biraz da böyle güzel şeylerden ibaret. Şimdi dünya, ne çok gürültülü, ne çok kalabalık, ne çok yalnız… Herkes kendi telaşının peşinde, herkes biraz kendine mahkûm. Ve iyilik, eski bir dost gibi kapımızın önünde bekliyor hâlâ. Bir el uzatmak gerek bazen, karşılık beklemeden, hesapsızca… Bir insanın gözlerinde yeniden umut olmak, bir gecenin karanlığına küçük bir ışık yakmak. Çünkü insan dediğin, biraz da başkasının yarasına merhem olabilmeli. İyilik bir şiirdir aslında, her dizesi yürekten yazılan… Kimi zaman bir annenin duasında, kimi zaman garibin soğuk avuçlarında, kimi zaman da kimsenin bilmediği bir iyiliğin sessiz hatırasında saklıdır. Ne makam kalır geriye, ne servet, ne de övünerek anlattığımız hikâyeler… Bir gün herkes susar, zaman bütün unvanları siler. Ama bir insanın yüreğinde bıraktığın iz, yıllar geçse de silinmez. Anlayacağın, dostum, hayat dediğin uzun bir şiir, insan dediğin o şiirin bir dizesi… Kimi kinle yazar ömrünü, kimi sevgiyle, kimi merhametle… Ben derim ki; bu dünyanın en güzel şiiri iyiliktir. Ne şairi bellidir ne sonu… Yeter ki insan kalmayı bilelim. Çünkü bir gün bu hayattan göçüp giderken, ardımızdan söylenecek en güzel söz şudur: İyi bir insandı… Kimsenin kalbini incitmeden yaşadı. Ve geçtiği yerlerde biraz sevgi, biraz umut, biraz da iyilik bıraktı. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 16:49:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!