Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bu isyana ortak olmak istemem...ve size hic yakistiramadim... Eger bu dunyada olmeyen bir tek insan vardi da, hep siz oluyorsaniz, isyaniniza katilirim.. Ama olumsuz hic bir kul yok ve olmayacak... Benim Annem ve babam da öldüler, hele ki benim babamin 12 yasindayken once annesi ve 40 sonrada babasi ölmüs, 14 yasinda hapse girmis, geri baba ocagina dönenemis.. basklarinin kapisinda calismis.. O bile isyan etmemis, yasama SIMSIKI sarilmis.. sarilmis ki ben dunyaya gelmisim ve benden de 4 tane dunya harikasi dunyaya gelmis...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta