İstasyon Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Ömür bir soluklanma peronu,
Seninki hep bir sonraki istasyonun telaşı.
Oysa tren henüz kalkmadı.

Benden kaçışın, kendi fırtınana bir sığınış.
Korkma;
Kollarımı açıp vagon kapısında durmayacağım,
Bavuluna uzanmayacağım,
Biletini saklamayacağım.

Söz, en sevdiğin çiçekleri de toplamam sana;
Koparılmış her şey gibi
Aramızda kuruyup gitmesinler diye.

Yalnızca otur şöyle karşıma,
İki çift laf edelim.
Susuşun bir cevaptı zaten, bildim;
Ama sen yine de anlat:
Neydi bende eksik olan?