Issız Ada Şiiri - Kazım Karagöz

Adam ıssız adaya düştü, çalıştı her gün,
Daldan yapraktan küçük kulübe yaptı bir gün.
Yiyecek aramaya çıktı gitti ovaya
Uzaktan baktı ne gördü dersiniz oraya;
Kulübesi tutuşmuş ocaktaki ateşten,
Dumanlar yükseliyordu dağın eteğinden.
Ah vah etti ne kadar uğraşmıştı o oysa,
Ne yapacaktı şimdi bir daha nasıl yapsa?
Üzüldü bir ağacın dibinde yattı kaldı,
Ağlamaklı, ağlamaklı düşünceye daldı,
İrkiliverdi birden bir vapur düdüğüyle,
Sevinçle yerinden zıpladı o gördüğüyle...
Koştu vardı kenardan suya atlatı hemen,
Atılan ipi tuttu kimdir bunlar demeden.
Nasıl bildiniz burda olduğumu deyince,
Tabi ki de anladık dumanlar yükselince;
Aklına gelmemişti neyi ne yapacaktı?
Ne de çok üzüldüğü onu kurtaracaktı...