Senden sonra hayatım zindana döndü
Aşkınla yanan yüreğimin odu söndü
Geceler uykumu parça parça böldü
Yaşama sevincim seninle beraber öldü
Sen benim en büyük yaşama sebebimdin
Varsın güneş doğmasın dünyama,
Varsın ay aydınlatmasın gecemi,
Sen can oldun canıma, kan oldun damarlarıma,
Sırf senden ibaret ömrümün her demi.
Sensiz yaşadığım her şey eksik.
Aldığım nefeslerin yarısı kesik.
Duygularım dilsiz, cümlelerim devrik.
Yüreğim suskun, çünkü sen yoksun.
Mazideki günler avutmuyor beni,
Sen yoksan,
her şey noksan, yüzde doksan…
Sen olmazsan, neler olur, bilir misin?
Sen olmazsan, dünya döner mi, dersin?
Sensiz…
Mümkünse doktorlar hafızamdan silip atsın ismini,
Ya da cerrahlar kesip alsın kalbimin sana ait kısmını...
Çünkü sensiz yapamam, adın aklımdayken yaşayamam.
Unutmam lazım seni, unutmam lazım…
Mevsimler şaşırmış, kışa döndü yazım…
Neler neler vermezdim,
Şimdi yanımda olsan.
Belki dünyaya gelmezdim,
Sen anandan doğmasan.
Sensiz yapamaz oldum,
Zeytin gözlerin, yavan gönlümün katığı…
Baharı andıran gülüşün, ömrümün neşe kaynağı…
Tenin gökyüzüm, güneşimin doğup battığı…
Sözlerin aşk denizime dökülen sevgi ırmağı…
Havam, suyum, aşım, nefesim benim,
Sanki ruhlarımız asırlar önce karşılaşmış gibi…
Gözlerine baktığımda, kâh Mecnun, kâh Ferhat oluyorum…
Gözümde, bir "Leyla" bir "Şirin"oluyorsun!
Sen söyle,"cânân" senin için ne yapayım.!?..
İstersen "Züleyha"-ol, Yusuf gibi yanayım!...
Gönül dağımı delmeye "külünk" gerekmez!
Ne sen bulunmaz Hint kumaşısın,
Ne de ben parmakları kesilen ustalardan biriyim.
Ben sevmenin de en güzelini bilirim,
Vazgeçmenin de; sen tasalanma.
Sen fırtına, ben yaprak; sürüklüyorsun beni.
Ben yağmur, sen toprak; çekiyorsun beni.
Sen kalem, ben kâğıt; yazıyorsun beni.
Ben gurbet, sen sıla; özlüyorum seni.
Ben şair, sen şiir; aşka battı şehir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!