İskenderun çayırları Şiiri - Ozan Oğuz

İskenderun çayırları
Yeşilin gamını vurur en derinden:
Sır gibi yakan güneşin altında kavruldum
İçime çöken boşluklarla sınandım
Canlı canlı kor kumlara gömüldüm
Beni denize atın!

Nem bulutları sis gibi örterken boşluğu
Düşler çağırır dikenli tellerle çevriliyken...
En iyi dostum sırtıma asılı;
O da bana ait değilken
Bir çiçek görmeye imrenirim
Bir mevsim içimde zayi iken

İskenderun çayırları
Yokluğun afaki dağlarında
Efkar ile hüzün rüzgara serilir
Eser mükedder tepelerin çehresini okşayarak;
Divânece...
Çarpar acımasızca yüzümüze
Özlettikçe özletir:

İçimizdeki dağlar ürperir
Denizler ise vuslât kadar yakınken
Biz vardıkça kaybolur
Çayırlarda yankılanan gramofonun tınısı
Azametli dalgalara kavuşur

Hüzün demlenir kıyıların ıssızlığında
Serzenişler suskunlukta ufalır
Dağlar inleyen göğsüme devrilir
Yakar içimi sahillerin uzaklığı

İçimdeki kurşuni alevler söner
Gecenin dumanı çöker gözlerime
Dalgaların çağrısında bir ömür susar
Ve bir boğuk haykırış ansızın yükselir içimde-
Beni denize atın!