Ir(a)mak Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

Simsiyah gölgelerin aksettiği bir nehir
ruhum ki bir dehlize telaşla akıyordu
yanıp sönen bir hayal ufukların ardından
ırmağın gözlerine sessizce bakıyordu

ağlardı mehtâb ile münzevi gecelerde
bir mum alevi gibi titreyen yalnızlığım
senelerdir durduğum beklediğim bu yerde
yine O’ydu dilimde tufan gibi andığım

çehresi ki doğunca güneş mahcubiyetle
toplayıp ziyasını pervanesi olurdu
sızardı da dünyama bir zerre ışığından
sanki sonsuza kadar karanlık kaybolurdu

ellerimde göğünden devşirdiğim yıldızlar
ve bayıltan rayiha geçtiği sokağımda
O’nu anlatıyordu dinlediğim her şarkı
ismi yağmur gibiydi çatlayan dudağımda

rüzgârın eteğine sarmalayıp usulca
salmak isterdim O’na kan soluyan kalbimi
kalbim ki şerha şerha parçalanıp kanardı
kıvılcımlar savuran bakışları değdimi

görmezdim gözlerinin büyüleyen rengini
enginden sesler gibi ta içimde duyardım
sonsuz huzur üfleyen asude nefesini
güvercin kalbi gibi titreyerek arardım

serabı nokta nokta küçülürdü ufukta
ardında kan kırmızı yaralar bırakırdı
boşlukta gezinirdi telaşlanan ellerim
silueti göğümden usulca sıyrılırdı

sonra ıradım O’ndan, katran yağdı geceme
sanki firar eyledi gökte asılı güneş
ayağıma dolandı onsuz geçen vakitler
hüznüme eşlik etti hüzzam ile kemankeş

nihayet rıhtımına ulaştım s/onsuzluğun
üzerimde yine o görünmeyen bakışı
çekilip gölgeleri ruhumdaki ırmağın
dehlizden O'na doğru çevrilmeli akışı.