İnsan Denizi Şiiri - Emrah Dursun

Beni ölü insan denizinden,
Bir peri çıkarttı.
Baktı, baktı, baktı.

Beni ölü insan denizinden,
Bir peri çıkarttı.
Tüm ümitsiz vakaların üstünde, yükselirken.....
Kırk kalp tıkırdamaları çınladı.
Bütün bir umut gökyüzüne çökerken, benim şansım?
Bu ölü insan denizinden.
O kadavralarda yenisi de vardı.
Ben kıdemimden korkarak,
Bütün sözlerimin eşliğinde,
Yükselirken kudretinde,
Nazlanan, kıskananlar arasında.
Kırmızı kuşaklara basarak,
Çekilen kanatlarıma avunup, çırpa çırpa ayuka.
Ceset seven, katil sevgiler, ve pişman insanlar yakaladı kolumu.
Onların elleri koptu, dilleri sövdü. Lütufla ererken.
Senden gerek,
Sen sebebi rüyalar başladı.
Suretinden kırılan ışıklara kamaşarak.
Kalbim dayanılmazlığa atıyordu.
Gök yüzüne yakın.
Dirilen aşk,
Ölü kanlarım işleyerek geceden.
Derim tazelendi, ve tersizdi.

Uzanan geçmişi, ve o kadar aldatmaları yüz üstü bırakarak.
Bir sonsuza yaklaşıp,
Tüm dikilen tüylerime üşüyüp
O aranan güzellik beliriyordu cephede.
Kendi siluetinde bir kadın.
Dökülen sarı tozlarına karışık,
Ayak parmaklarından başlayarak,
Aşkına yüz sürmek.
Tüm karamsar ölüleri üstünde. Gülümseyerek,
Merhaba....

Dudaklarına asıp tüm sözü.
İç çekerek; içten içe,
Acıtır tadında,
Yana bükerken boynunu,
Bir tevazuya yalın bakıyordu gözleri.
Gamzeleri kifayete.
Sanki çokça aldatılmış, ve kolay kanmayacak gibiydi tebessüme.
Bütün cümlelerinden yola çıkarak,
Sureti o kadar güven vericiydi ki,
Büyüsünde can bulan, ben gibi aşk esiri.
Onu da "yaratan" belliydi elbet!

Geçmişi unutturarak geçen anlarında. Güldü...
Arada konuştu...
Duruldu...
Susmaya geçit,
Somurttu....
Saçları rüzgâra kapıldı.
Gül misinde kokusu,
Acı bir diken yarası teneffüsü.
Yükselirken gördüğüm....
Dökülen sarı tozların arkasındaki,
Karışık.
Ve unutulmaz.....
O beliren saydam pembelik,
Kısılmaya başladı.
Yüz yıl bakındım sanırım.
Uzun uzuncaya,
O üç dakikalık arzuya.
Canım koptu....
Kalbime keza.
Aşk sanmaktan öteye,
Usandırmaktan geçiciydi.
Lakin! Seziyordum. İniş vaziyetime,
Dalmaya hazır bir ben insan denizine.
O güzel dudakları,
Yanıldım... sözüyle ürküttü.
Düşünmediğim bir beklenti.
Ve tekrar yıkıntı.
Aniden,
Kanatlar kırıldı.
Cesetlerden kesilmişken ayaklarım.
Kendi denizime dalmaya hazırım.

Beni ölü insan denizinden,
Bir peri çıkarttı.
Biliyorum ki,
Fazla baktı,
Geri bıraktı.
Beni ölü insan denizine.
Bir peri attı.
Düşerken,
Göz yaşım, sebil akıyordu bir hiçe!
Ve gözyaşımın tuzu,
Benden başka can çekişenlerin,
Canını yaktı....
Pişmanlıkları kızardı.
Yaşayacak canda,
Canı bir kadın aldı.
Umut bile kandı,
O yukardan baktı....
Havada kırılan bedenime,
Bir gülümseme ekledi.
Ve tüm yıktığı eserlerini,
Tek tek yoklayarak.

Beni ölü insan denizine,
Bir peri attı.
Baktı, baktı ve baktı.

"Sevgilim ve Hikâyeler" 9
23.07.2007 / 05.04.2008
Bağcılar