İnsan Şiiri - Ay Taşı

"Yaşamak istemiyorum" Bu söz ilk defa bu kadar derin yankılanıyor, göğsümün kubbelerinde.
Kime "kuzum" diye sarılıp kollasam, maskesi düşüveriyor ve kurt gibi saldırıp kemirmeye, tüketmeye başlıyor insanlığımı, iyi niyetimi...
Yaşamak istemiyorum!
Yaşam; kokuşmuş cesetlerle dolu bir mezbahane gibi tiksinç geliyor artık.
Bir de tüm bunları düşünürken, insan olabilmeyi, insanca yaşayabilmeyi ne kadar becerebildiğim sorusu içimi kemirmeye başlıyor.
Bu gerçekten yorgunluk mu, kibir mi?
Riyâ mı, kalple ve ruh ile algılanan bir gerçeklik mi?
Bağırmak istiyorum bağıramıyorum, ağlamak istesem ağlayamıyorum.
Uzun uzun susuyorum, uzun uzun bakıyorum.
Gözlerim doluyor, çocuğun biriyle göz göze geliyoruz; köşedeki çiçeği koparıp getiriyor, alırken sarılıyorum. Küçücük elleriyle "ben buradayım" der gibi sırtımı sıvazlıyor.
Ah çocuklar...
Canım çocuklar...
Ruhum çocuklar...
Keşke dünyayı çocuklar ve aşka aşıklar yönetse de dünya güzelleşse diyorum içimden...
İçim...
Paramparça olmuş içim...
Bir tarafı diri direnişler, bir tarafı kırık omurgalarla ve gözyaşlarıyla hayata tutunmaya çalışan içim.
Kendimi yine kendimin dizlerinde uyutup, bükük dudaklı ninniler söylüyorum içimdeki çocuğa.
Ben güçlü değil, huzurlu olmak istiyorum.
Ben ünvan değil, insaniyet istiyorum.
Ben, kuzum deyip de göğsüme aldıklarımdan sadece, onlara açılan göğsü hançerlememelerini istiyorum.
Ben galiba çok şey istiyorum.
Tebessümle yürümek, şefkatle büyümek ve büyütmek içimdeki insanı.
Adil ve akil olmak
Belki kırmak cellatların kılıçlarını
Ya da fezaya göndermek kılıçtan keskin dilleri ve zehirli sözleri.
Yoruluyorum insanları tanımaktan
Yoruluyorum herseyi ama herşeyi anlamaktan
Seni özlemekten
Hatta kendimi, aynaya bakarken gözlerinin içi gülen o koca çocuğu ve onun en saf hallerini...
Günlerdir Allah' ı çağırıyorum.
"Allahım sen nerdesin, sen nerdesin Allahım?"
Ondan da ses yok, o da bana küsmüş ya da bu karanlık kuyuda ne kadar sabredeceğime bakıyor...
Özlüyorum...
Seni, kendimi, insanı ama gerçek insanı, Allah'ı özlüyorum; göğsümden şefkat taşarken, gözümden akan yaşı, ondan bana akan o sıcak, o rahum akışı özlüyorum.
Seni özlüyorum, kendimi özlüyorum, unutmayı özlüyorum.
Yaşamak istemeyi özlüyorum
Ruhuma pelesenk olan bu cümle ürkütüyor beni
"Yaşamak istemiyorum "