Seni kendimden kurtarmanın ertesindeyim
Şimdi dönüp geriye baktığımda içimde bir yer acıyor
Meğer ne çok zorlanmışım kapını
Ne çok belli etmişim seni sevdiğimi
Her ışığı kendime saymış ve kör kalmışım beni sevmeyişine
Bilmiyorum neydim ben senin için
Bir sözcük arıyorum,
Yitirilmiş tüm kelamların yerini dolduracak bir sözcük...
Ufalanıyor elimde, yüreğime değse; gönül atımı yine şahlandıracak olan kelimeler.
Şehir artık bizim değil, kalbimi içinde parçaladığın bir mezbahane.
Oysa, avuç içlerinde sakla isterdim kalbimi.
Sadece seni seven, sadece sana akan, sadece seni gören kalbimi...
Sevmek, bir insana ne pahasına olursa olsun sahip olmak değildi.
ki ben bunu çok iyi biliyordum.
Seni sevdikten sonra bunun, tarif ettiğim bu kelimenin çok daha ötesinde olduğunu gördüm.
Beni sevmiyordun, biliyordum ve yine de sana, hele de benim yüzümden zarar gelmesi ihtimali içimdeki tüm şehirleri korkudan titretip deprem altında bırakıyordu.
Uzun zamandan sonra, tekrar görünce seni aralanan o kapının ardında, tekrar düşünce iliğime o zangır zangır titreme, bu duyguyu çok daha iyi hatırladım.
Aslında koşmak istedim önce göğünün göğsüne ama beni sevmediğini bildiğimin duvarı ile ya zarar verirlerse korkusu arasında ezilip kaldım.
Yıllarca her anı, her dakikayı senle yaşadıktan sonra
İlk defa sensiz anlar biriktirmeye çalışıyorum
Yürüyüşlere sensiz çıkıyorum mesela
Denize karşı şiir okurken sana okuyor gibi değil
Kalbimi yokluyor gibi okuyorum
Adım ateştir benim, ilğimde sönmeyen bir yangınla bildim kendimi hep
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!