Muhterem büyüğüm İsmet Macit Bey’e...
İlklerle aynı safı paylaşmak düşer bahtımıza
Sonsuzluğa kanat çırpmak düşer, omuz omuza.
Mânevi âlemlerden perdeler açılır birgün
Eller, -dupduru- yerden semâya saçılır birgün
Bir nesim-i latif mi okşar yüzümüzü, bilmem
Yaban illerde, yavuz rüzgarlar mı kalır bahtımıza
Bezminle sermest olduğum hasretli günler a dostum
Şöyle bir uzaktan göz kırpar mı dersin...
O şen-şakrak neşveden zindelik kalır mı
Sabreyleyin a dostlar gam u derd ü mihnete
Elbet bilinir, bu nâçar bitiş nereyedir
Böyle sürmez felek, birgün devir-devran bite
Kaptanı yok bu gemide, gidiş nereyedir
Ne zaman uslanacaksın, Safrani, ömür bitiyor
Bel bağlayıp durduğun güzelim hayat yitiyor
Nedir bu yalpalamalar, yok gibi sanki, iraden
Bitkinsin, yorgunsun; kesilmiş gibi mecalden
Avare insanlarla dolu sokaklarımız
Kan-irin doldu, bal-şerbetli ırmaklarımız
Gaye yok, hedefsiz çekilmiş ok
Bomboş sineler, anlayış hiç yok
Alın secdeye varmazsa
Gönle de huzur salınmaz
O şevk ki ruhu sarmazsa
İnan mesafe alınmaz
Aşk makamına erme vaktidir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!