İlk Tohum Şiiri - Kasım Kobakçı

Sözlerden düşünceler doğar,
Davranışlar hep öze sığar,
Ana hücre bölünüp yağar,
Karanlığı ak tohum boğar;
İnsana sunmakla varlığı,
Başlatır o ilk uygarlığı.
*
Bekleyenler Ondan olanı,
Özde saklar geri kalanı,
Kök tohumla canı bulanı,
Her diyara yaşam salanı;
Demekle zaten, sensin hakan,
O'nun mülküdür, damarda kan.
*
Çekirdekte ilk öz bölünür,
Bir düşünce sözde görünür,
Kök hücreler, tene bürünür,
Sırra doğru, sessiz sürünür;
Birleşirken tüm düşünceler,
Doğurgan ritimli heceler.
*
Uzak kentte, sırlar verilir,
Sözler ile, anlam serilir,
Ana hücre, canda dirilir,
Düşünceyle, yaylar gerilir;
Bütünleşir, her şey tohumda,
Can uyanır, bir oluşumda.
*
Damarlardan başlar ilk akış,
Düşünceye eklenir bakış,
Kök hücrede, işlenir nakış,
Karanlıktan, aydınlık çıkış;
Yorgun gezgin, ararken hep söz,
Çoğalmakta, derindeki öz.
*
Sözler ile, cümle kurulur,
Düşünceler, özle yoğrulur,
Ana hücre, akıp durulur,
Eski belde, sesle vurulur;
Varlığını, sunarken beden,
Davranışa dönüşür neden.
*
Hücrelerin canlı göbeği,
Çoğaltıyor her söz öbeği,
Bekleyenler, bilge yüreği,
Gerçekleşir, O'nun dileği;
Düşünceler söze ulaşır,
İlk tohumlar, tende dolaşır.
*
Yaşlı bilgin, çağrıyı duyan,
Ulu ülke, kurala uyan,
Kök hücreyi, temele koyan,
Varlığını, Ondanmış sayan;
Sözle fikri, bütün kurarak,
Can veriyor, tohum olarak.
*
Ana hücre, güçlü bir çekim,
Bozkırlarda, başlar ilk ekim,
Taze filiz, toprağa dikim,
Davranışta, taşar birikim;
Düşüncenin, doğurgan sözü,
Çatlatıyor, kabukta özü.
*
Demekle sen, hep O'na sultan,
Tek hücreden, çoğaldı cihan,
Söz ve fikir, birleşik zaman,
Damla iken, oluştu umman;
O'na ait, bütün varlıklar,
İlk tohumla, söker şafaklar.