Karanlık, karanlık
Heybetli ve görkemli
Ay ışığıyla güzel geceler
Karanlık, çok karanlık
Karanlık, karanlık
Bana öyle bakma Vega
Mahvolurum bilirsin
Tıpkı bir cuma akşamı gibi
Ellerime değince ellerin
Bana öyle bakma Vega
Aşkından ölebilirim
Bir meslektir o kimsenin,
Ne bilimdir ne de ilim.
Öğretendir rasyoneli, cebirseli;
Kutsaldır matematik öğretmeni.
Bir candır ki taştan değil,
Bir saat,
Sadece bir saat ve konuşamam.
İnanmadın bana ama
Açıklama bile yapamam.
Bir vakit senin gözlerinden kurduğum limana başka bir gemi sokmazdım.
Ama sen nankörlük ettin.
Öpmek, öpülmek beyazdı,
Leke kaldı.
Çaresiz bir eylül ayında uyku tutmadı.
Ah şimdi ümitlere değil de sana sarılsaydım,
Saçlarını koklasaydım;
Muhtemelen bu şiiri yazamaz,
Eh, birkaç haftayı geçirdim
Yeni birisini bulmuş
Ne şüphe!
Havada kaparlardı zaten onu
Kendimce ar ettim...
Bakmayın öyle
Ben çok bilinmiş şairlerin muadili değilim
Köşe yazarı değilim
Emekliye ayrılmış bir borsacı değilim
Yada hayattan bıkmış bir münzevi
Mahtâbı izler, şiir yazarım
Ben sana değilki
Güzelliğine aşık olmuşum
Meğersem o almış beni böylesine
Senlik bir şey yok yani
Herkes güldü eğlendi
Beni sakındır kendinden
İsmini bile söyleyemem kimselere,
Ophelia...
Belki de bunun sen olduğunu sen bile bilmeyeceksin.
Beni yağmurdan koru, bedenimde yaralar açıyor acımasızca.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!