seninle ilk oturduğumuz gün
çayımı bitirip kalkacaktım.
öyle alışmışım.
birinin vaktini almadan
kendi ömrümden çıkmaya.
“bir tane daha içer misin?” dedin.
garsona bakmadım hemen.
yüzüne baktım.
nezaketen mi söyledin,
gerçekten kalabilir miydim?
eskiden sevildiğini anlamak için
sesin değişsin diye beklerdim.
biraz kıskançlık, biraz kavga.
göğsüm sıkıştı mı “tamam,” derdim,
“bu büyük sevda.”
ne acayip hesapmış.
evde her akşam yangın,
ahali kapıda,
“ne tutkulu çift.”
ben de az övünmedim
uyumadığım gecelerle.
bir sofrada kaç lokma yediğimi
kimse sormadı.
sabaha kadar ağlamışım,
sevdamın ciddiyeti oradan belliymiş.
sen ikinci çayı söyledin.
sonra gününü anlatmaya koyuldun.
otobüsü kaçırmışsın,
bir çocuğun atkısını yerden almışsın.
ben büyük bir söz beklerken
sen şekeri bana uzattın.
bir yerde güldüm.
öyle hazırlıksız,
öyle ağzımı kapatamadan.
yan masadakiler dönüp baktı.
sen de güldün.
ben sustum,
neden sustuğumu sordun.
“sesim fazla çıktı,” dedim.
“e, güldün,” dedin yalnız.
çocukken koşarken düşmüşüm de
dizim kanamadan kalkmışım gibi
şaşırdım kendi halime.
sonra seni beklemeye başladım.
bilirim ben kendimi.
iki güzel akşama
bir ömürlük anahtar yaptırırım.
sen daha sokağını söylemeden
ben içimde perde seçerim.
bu defa acele etmedim desem yalan olur.
telefon geç çalınca
bir saatlik sessizliğe
kaç yıllık terk ediliş doldurdum.
aradığında sesim sertti.
“niye böylesin?” dedin.
önce “bir şey yok” diyecektim.
sonra pencereye gittim.
“gelmeyeceksin sandım,” dedim.
söyleyince ne küçük kaldı
içimde büyüttüğüm mahkeme.
“bugün gelemedim,” dedin,
“yarın da işim var.”
içim burkuldu.
sen sözünü değiştirmedin.
o akşam ilk kez
senin yarınında kendime bir saat aramadan
uyudum.
ertesi gün pazara çıktım.
uzun zamandır ilk kez
canım ne çektiyse onu aldım.
bir demet maydanoz,
iki domates,
bir de acısından biber.
eve dönünce yemek yaptım.
sana fotoğrafını göndermedim.
sofraya oturdum,
yemeğim sıcaktı.
senin haberin olmadan da
güzel bir şey olabiliyormuş bana.
bir akşam tartıştık.
ben sözünü kestim.
sen yüzüme baktın.
“bitireyim,” dedin.
bitirdin.
ben de o eski maharetime başvurmadım,
sesimi yükseltip haklı çıkmaya.
özür diledim.
hemen sarılmadın.
çayı tazeledik.
biraz sonra elime dokundun.
o arada ne seni düşman ettim
ne kendimi kapıya koydum.
şimdi ahali soruyor.
“uğruna ölür müsün?”
bir kere de
“yanında nasıl yaşıyorsun?” deseler.
ölmeye şahit çok,
insanın sevincine iki sandalye çekilmiyor bazen.
o günlerde annemi aradım,
yarım bıraktığım kitabı açtım.
bir sabah erkenden yürüdüm,
dönüşte ekmek aldım.
karnım acıkmıştı.
eve varmayı bekleyemedim,
ucundan kopardım.
sana anlatacaklarım vardı.
hepsini biriktirip hayatımı akşama saklamadım.
gün içinde yaşadım,
akşam sana geldim.
yine aynı masaya oturduk.
bu defa saati ben sordum.
“gidecek misin?” dedin.
“birazdan,” dedim.
“yarın erken kalkacağım.”
garson boşları topladı.
“bir çay daha?” diye sordu.
sana baktım, gülümsedim.
“bugünlük yeter,” dedim.
ceketimi giyerken
yarın içeceğim çayı da düşündüm.
✍️
Mustafa AlpKayıt Tarihi : 19.11.2026 15:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!