Hak şehrinde kaybolmuşum,mülhak ım,Vedat' ım.
Bir misal-i muammâdır bu hâl-i ihtizârım.
Görünse nihân-su,yine açılır fercâm-gâhım.
Bitmez ihtiyâr-ı zahmet,haşre kadar hezâr ım.
Dîle düşsem ne mâni,sensiz sabâh-ı mahşer'im.
Cânâ,bâde-i cân-bahş dolsa kırık peymâneyim.
Zehre-efşân bûselerini her dem nûş eylerim.
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta