İçimdeki Cephe

İçimdeki Cephe

Gürültüsüz bir savaş kopar içimde,
Ne kılıç sesi var ne de bir feryat.
Kendi siperimde kendimle yüz yüze,
Görünmez ordular çarpışır her saat.

Aklımın çelikten surları vardır,
Gönlümse fırtınalı bir kırık deniz.
Biri “Dur” diye haykırır mantığın diliyle,
Diğeri “Aş yolları” der, cesur ve izsiz.

Gece çöktüğünde susar dünya,
Benim içimdeki meydan aydınlanır.
Gölgeyle ışığın o çetin kavgasında,
Yorgun düşer ruhum, yaraları kanar.

Kaç kere bozguna uğradı ümitlerim,
Kaç kere baştan kurdum yıkılan şehri.
Dışarıdan bakanlar durgun sanır beni,
Bilmezler içimde akan hırçın nehri.

Kendime yenilmek de var bu harpte,
Kendimi baştan fethetmek de hüner.
Düşe kalka yürüdüğüm bu dar yolda,
Karanlık uzasa da bir gün gün doğar.

Sonunda barış imzalanır belki,
Gölgeyle ışık el sıkışır içimde.
Yara izleriyle güçlenir insan,
Zafer de yenilgi de aynı biçimde.

**(Cangül’üm)**
Saat 14:54
Tarih. 17 Ekim. 2026
Nebahat Kılakay