İçimde Kalanlar Şiiri - Gökhan Sağıt

İÇİMDE KALANLAR
Bazı geceler vardır,
İnsan uyumaz…
Sadece gözlerini kapatıp
Kimse görmesin diye ağlar.
Ben de sustum çoğu zaman,
İyiyim, dedim herkese.
Oysa içimde kırılmış
Binlerce cümle vardı;
Hiçbirini söyleyemedim kimseye.
Gülüşüm kaldı yüzümde,
Ama neşem çoktan gitmişti.
Herkes beni güçlü sandı,
Kimse kalbimin
Kaç yerinden kırıldığını bilmedi.
Bir zamanlar “Yanındayım, diyenler,
Şimdi adımı bile hatırlamıyor.
Ben ise onların bıraktığı boşlukta
Hâlâ bir ses arıyorum…
Belki biri döner diye,
Belki biri “Nasılsın? der diye…
Anladım ki insanı
En çok yalnızlık değil,
Anlatamadığı acılar yoruyor.
Çünkü bazı yaralar vardır;
Kanamaz ama
Her gün biraz daha can yakar.
Ben kimseye yük olmak istemedim,
Derdimi içime gömdüm.
Ama her sustuğumda
Bir parçamı daha kaybettim.

Şimdi aynaya baktığımda
Gözlerimde kendimi değil,
Yaşadığım yılları görüyorum.
Ve içimden sessizce
Şu cümle geçiyor:
Keşke biri,
Ben iyiyim’ demeden önce
Gözlerime bakıp
Gerçekten iyi misin? deseydi…
Çünkü bazen insan
Ölmek istemez…
Sadece biraz anlaşılmak,
Bir omuza yaslanmak
Ve Artık yalnız değilsin,
Sözünü duymak ister.
Ben hâlâ buradayım.
Kırılmış, yorulmuş, susmuş…
Ama hâlâ umut eden bir kalple.
Belki de bütün mesele budur:
İnsan, en çok ağladığı yerde değil,
Kimsenin görmediği yerde güçlüdür.
Beni ağlarken görmediniz…
Ama unutmayın;
Bazı gözyaşları yanaktan değil,
İnsanın içinden akar.
Ve insanın içi ağladığında,
Dışarıdan duyulan tek şey sessizliktir.
Belki de en büyük acı budur:
Herkes “Nasılsın?” diye sorar,
Ama kimse cevabını gerçekten dinlemez.

İnsan bazen bir kelimeyle değil,
Bir bakışla anlaşılmak ister.
Bir elin omzuna dokunmasını,
Bir sesin ben buradayım, demesini bekler.
Çünkü bazı insanlar
Yardım istemeyi değil,
Güçlü görünmeyi öğrenmiştir.
Ve bazen en sessiz insan,
İçinde en büyük fırtınayı taşıyandır.
Ben sustum…
Çünkü anlatacak kimsem yoktu.
Ben güldüm…
Çünkü ağlasam da kimse görmeyecekti.
Ama bugün kendime bir söz verdim:
Ne kadar kırılmış olursam olayım,
İçimdeki umudu öldürmeyeceğim.
Çünkü bazen insanın elinde kalan tek şey,
Yarınlara dair küçücük bir umuttur.
Ben hâlâ buradayım…
Hâlâ hissediyorum,
Hâlâ seviyorum,
Hâlâ umut ediyorum.
Ve belki bir gün
Biri gerçekten gözlerimin içine bakıp
Sen iyi değilsin…
Ama artık yalnız da değilsin, der.
İşte o gün,
İçimde yıllardır susturduğum
Bütün cümleler
Belki de ilk kez
Gözyaşlarıyla değil,
Umutla konuşur.
Çünkü bazı insanlar ağlayarak değil,
Susarak yardım ister.
Ve bazı sessizlikler vardır ki
Bir insanın bütün hayatını anlatır