Keşke o gece sen değil de ben gitseydim,
Belki bu kadar yanmazdı içimdeki yangın.
Sensiz kalan her sokak sessiz, her gece yarım,
Adını anınca bile titriyor kalbimin duvarları.
Ah sevdiğim… yokluğun hâlâ deprem gibi içimde.
Aynı sokaklardan geçsek de
Aynı havayı solusak da
Göz göze gelsek bile
Tanımam seni.
Çünkü biz artık
Yarım kalmış bir hikâyenin
Gittin… ama içimde bir yer hâlâ sen diye atıyor,
Adını silmeye çalıştım, kalbim inatla yazıyor.
Ayrılık dediler buna, ben eksilmek dedim,
Çünkü sen gidince ben, yarım kaldım sevdiğim.
Her şey bitti sanıyorlar, oysa bilmiyorlar,
Bir zaman yollarımız ayrılmıştı sessizce,
Kelimeler eksik kalmıştı içimizde.
Ama kader yeniden çıkardı bizi aynı yola,
Belki de hiçbir şey tesadüf değildi aslında.
İki gün dediler, zaman kısa dediler,
Bir gün adını rüzgâra bıraktım,
Sessizce gelip bana dokunsun diye.
Gökyüzü sustu, yıldızlar dinledi,
Kalbim seni en güzel cümle bildi yine.
Ne büyük sözler istedim senden,
Bazı şeyleri anlatmaya dilim el vermiyor
İçimde öyle yaralar var ki kimse bilmiyor
Ben daha çocuktum hayat benden büyüktü
Herkes oyun oynarken benim içim ölüyordu
Bir çocuk nasıl bu kadar erken büyüyor, hâlâ aklım almıyor
Bir gece vakti düştü adın kalbime,
Sessizliğin en derin yerinde yankılandı…
Sen yoktun ama ben hâlâ senleydim,
Bir eksik gibi değil, bir yarım gibi…
Gözlerim her kapandığında sen vardın,
Ben İbrahim.
16 yaşında çocukluğumu susturdum.
Herkes hayal kurarken ben kaybetmeyi öğrendim. İçimde kopan fırtınaları kimse duymasın diye sessiz kaldım. Güçlü görünmek zorundaydım çünkü hayat zayıflara merhamet etmiyordu.
Sevdim.
Bir sabah umut gibi düştün gönlüme,
Kuşlar bile başka şarkılar söyledi.
Sanki dünya yeniden uyanmıştı,
Gökyüzü o gün bize gülümsedi.
Yanında saatlerin anlamı yok,
Gülüşüne
Bir sabah gibi doğdun içime,
Karanlıklar sessizce çekildi.
Gülüşün değince yüreğime,
Sanki bütün çiçekler yeniden açtı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!