İçimde Gardiyan Şiiri - Seyrani Göl

Kendime bir kapı yaptım,
Anahtarını kimseye vermedim.
Dışarıda koskoca bir dünya dururken
İçeride yaşamayı öğrendim.

Bir yanım çıkmak için direniyor,
Bir yanım eşiğinde nöbet tutuyor.
Hangi korku yerleştiyse içime,
Benden daha iyi tanıyor beni.

Bazen bir pencere açılıyor içimde,
Uzaklardan bir gökyüzü sızıyor.
Tam ışığa uzanacakken ellerim,
Eski bir hükmün gölgesine takılıyor.

Kim koydu bu sınırları ruhuma,
Hangi korku çizdi bu görünmez haritayı?
Ben mi kendimden sakındım hayatı,
Yoksa hayat mı benden esirgedi kendini?

Bir zamanlar düşlerim vardı,
Hiçbir boşluğa sığmayan.
Şimdi her birinin başında
İçimdeki o suskun adam bekliyor.

Ne zaman bir umuda yaklaşsam,
Geçmişten bir ses çağırıyor beni.
Sanki bütün ihtimallerin kapısında
Benim imzamla verilmiş bir yasak var.

Oysa insan dediğin nedir ki;
Biraz cesaret, biraz yarım kalmışlık.
Kendi karanlığına alışınca
Güneşi bile yabancı sanıyor.

Belki de en büyük esaret,
Demir parmaklıkların ardında olmak değil;
Açık bir gökyüzünün altında
Uçabileceğini unutmuş olmaktır.

Bir gün bu kapıyı açarsam,
Ardımda kimi bırakacağım?
Yıllardır beni koruduğunu sanan
O korkuyla nasıl vedalaşacağım?

Çünkü anladım;
Bütün ömrüm boyunca bir mahkûm aradım,
Meğer anahtarı saklayan da
Hücrede bekleyen de benmişim.
S.GÖL