İçimde Bir Gece Şiiri - Huntürk Han

Seni düşünmekten değil,
seni düşünmediğim anlardan korkuyorum artık.
Çünkü insan en çok
unutmaya başladığı yerde kaybediyor sevdiğini.
Ben seni öyle bir yerde sevdim ki,
kimse bilmedi.
Ne bir söz söyledim ardından,
ne de adını koyabildim bu yangının.
Sadece içimde büyüttüm seni;
kimse görmeden,
kendimi bile senden saklayarak.
Bazen bir akşamüstü
gökyüzü ansızın ağırlaşıyor.
İçime bir şey çöküyor.
Ne olduğunu biliyorum aslında;
ama insan bazı acıların adını söyleyince
gerçek olacak sanıyor.
Sen bilmiyorsun...
Ben kaç geceyi seninle konuşarak geçirdim,
sen duymadan.
Kaç defa telefonumu elime alıp
hiçbir şey yazmadan bıraktım.
Kaç kez “nasılsın?” demek istedim de
“özledim” demekten korktum.
Çünkü özlemek kolaydı belki,
ama itiraf etmek...
İnsanın kendi kalbine yenildiğini
kendi ağzıyla söylemesiydi.
Şimdi herkes beni iyi sanıyor.
Gülüyorum, konuşuyorum,
kalabalıklara karışıyorum.
Kimse bilmiyor;
ben bütün bunları
içimde senden kalan sessizliği örtmek için yapıyorum.
Ve biliyor musun,
insanın en büyük yalnızlığı
yanında kimsenin olmaması değilmiş.
Birinin yanında olmasını isteyip
ona ulaşamayacağını bilmekmiş.
Ben seni beklemiyorum artık.
Bunu kendime her gece söylüyorum.
Ama insan bazı yalanları
kendine bile inandıramıyor.
Belki bir gün
sen de beni hatırlarsın.
Bir şarkının ortasında,
bir gecenin sessizliğinde,
hiç beklemediğin bir anda...
O zaman bil ki
ben seni çoktan unutmuş olmayacağım.
Çünkü bazı insanlar
hayatımıza girmez sadece;
bir yerimizi alır,
sonra gider.
Ve geriye
onların yokluğu değil,
onlardan sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayışı kalır.
Benim hikâyemde de
sen gittin...
Ama ben,
senden sonra kendime
bir daha hiç dönemedim.

HUNTÜRK