İbrahim Tetik Şiirleri - Şair İbrahim Tetik

Okuyorum meydan zamâna,
Almasın beni benden diye,
Nâfile lâkin,
Gidiyorum ben benden,
Yabancılaştım ben bana,
Oldu bitti herşey,

Ümitler'le dolu yarınlara,
Umutlar'la kaplı ufuklara,
Yağmurlara gebe bulutlara,
Ne çok ihtiyacımız var.....

Yerden biten rızıklara,

Gündüz'ler gece'ye,
Bahar'lar kış'lara,
Gençlik ihtiyarlığa,
Veremedeler yerini,
Dahası;
Dünü mâzi'ye gömen bugün ise,

Ya görün olduğun gibi,
Ya da olduğun gibi,
Olma sakın farklı,
Özü sözü bir,
Dürüst ve doğru,
İtibarlı ve güvenilir,

Olmak karagün dostu,
Parlayan gökteki yıldız gibi,
Oluvermek bir rehber,
Önünde karanlıkların,
Yararak bire bir,
Tâ buluncaya dek aydınlığı.....

Özledim dünümü,
Yaşamaktayım bugünümü,
Bekliyorum yârın ki günümü,
Katlıyorum böylece ömrümü.....

Geliyor uzak yıllar,

Dört bir kıtaya hükmettik,
Nerede haklar çiğnendi oraya yetiştik,
Sadece ve sadece önder KUR'AN-I seçtik,
Çünkü osmanlıyız biz.....

Yalnız ve yalnız Rabbimize güveniriz,

Biteceğini bile bile,yaşıyoruz hayatı,
Etmezsek tefekkür akıl kârı mı? ,
Sonu gelince de ecele buluyoruz kabahat,
Gelmişsek ölmek için eğer,suç dünyanın mı? ......

Gözle görülecek güzellikler varken,

Uzaklar da gözlerim,
Aramada birşeyler,
Olmadan farkın da,
Yakınındakinin,
Besleme de sevgi hislerini kalbim,
Varolan sevgiye duyarsızcasına,

Sadece esas olandır mutluluk,
Teferruat gerisi,
Zâten ne diye yaşar ki insan Dünya'da,
Değil mi mutlu olmak için? ,
Yoksa ki eğer bir nefes mutluluk,
Olur o zaman hayat içinde insan,