İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Baba, dün “yorgunum baba” başlıklı bir şiir dinlediğimden dolayı çok üzülmüştüm.
Hatta öylesine üzülmüştüm ki; tansiyon rahatsızlığım olmamasına rağmen,
Üzüntüden tansiyonum ya çok düşmüştü ya da çok yükselmişti.
Bulunduğum odamın duvarları ha bire dönüyordu.
Sanki vefat edeceğim sandım ve durmadan ard arda kelime-i tevhid getirdim.
Çok şükür birkaç dakika sonra kendime geldim.

Bağa girdim, salkımlarca yedim üzüm.
Hangi makamda olursam olayım, değişmez özüm!
Sevdiğime söz vermişsem,
Ne pahasına olursa olsun, tutarım sözüm!

Bağa girdim, yuvasını yapmıştı envai türlü kuşlar!

Bahtiyar insan o dur ki,
Okuduğunu anlasın, anladığını da bire bir yaşasın!
Dostlarını asla ve asla, yarı yolda koymasın!
Bu üç günlük fani dünyada,
Nefsin şeytani heves ve arzularına, uymasın!

Bahtiyar insan o dur ki,
Emrolunduğu gibi, dost doğru olsun!
Canı gönülden, rahmani yollara baş koysun!
Yaz, kış, gece, gündüz demeden,
Yüce yaradanı seven, zatları bulsun!

Bahtiyar insan o dur ki,
Kolaylaştırsın zorlaştırmasın!
Hak ile batılı, birbirine karıştırmasın!
Mazlumların yanında olsun her daim!
Zalimlerin önünde el etek buruşturmasın!

Pür ince düşün taşın!
Dökülmesin göz yaşın!
Otur sofraya iştahlıca,
Soğusa bile helal aşın!

Kucakla şevkle beni!

Ayaz gecelerde, gel gir koynuma!
Isıt, terlet beni boncuk-boncuk!
Aşığın et at aşkın kemendini boynuma!
Bozulsun uykularım, sevinçten ağlasın bu çocuk.

Sorumluluğunu bilmeyenlerden ettikçe ediyorum nefret.
Sevdalı yufka gönlüm insan gibi insanlara kalmış hasret!
Sayılı ömür miadımız ha bitti ha bitecek,
Aşk ve şevkle besliyorlar hala birbirlerine kin ve husumet.

Ne yaparsam yapayım gönlüm hoş değil,
Sevgi ve muhabbetlerimin karşılığı yok.
Sevmede mahir olmama rağmen,
Sevmeyi şiar edinen gönlüm muhabbete hasret.
Canlı mahlûkatın en şereflisi olan insan zalim,

Her canın sıkıldığında,
İyilikler yapıldığında,
Koyunlar sağıldığında,
Aşk ve şevk ile getir salavat!

Her işin ters gittiğinde,