İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Ey arkadaş, gel karşılıklı oturalım!
Ben seni tanıyayım, sende beni tanı!
Hasbihal edelim ama işin kolayına kaçmadan!
Aramızdaki buz dağlarını, sevgi ve muhabbetlerle, eritelim!
Eritelim ki, kardeşçe kucaklaşalım!
Kucaklaşalım ki, sevgi ve muhabbet fidanları büyüsün!

Ey canımın canı ey benim yalancı cennetim,
Celalli ve haşin bakışlarla, sevdalı yüreğimi parçalama!
Sana olan aşk ve sevdamı bir hiç uğruna boşu boşuna paralama!
Vuracaksan vur beni aşkın yeni bilenmiş kılıcıyla,
Ama yeter ki sevda meclislerinde sevdalıların önünde beni karalama.

Ey benim, hayat memat arkadaşım!
Gel binelim şevkle, gönül salıncağına, sallanalım yavaş yavaş!
Acımızdan ölsek bile, soframızda bulunmasın, bir lokma haram aş.
Ağlayan dostlarımızla ağlayalım, gülenlerle de gülelim,
Sevmeyi bilen yufka gönlümüz olmasın yontulmamış moloz taş.

Ey can,
Erittin gönlümdeki yağı,
Bülbüller mekan tuttu bağı.
Dikince sevda bayrağını,
Yeşillendi bir anda gönül dağı.

Ey can,
Sermest etti firağın,
Usta olmadı çırağın.
Daha zamanı gelmeden,
Yağdırdı felek kırağın.

Bal dökülüyor sanki ağzından,
Geçilmiyor cilvesinden nazından.
Dertli türküler çalınıyor sazından,
Eritti, bitirdi o yar beni.

Mis kokular geliyor yarin saçından,

Erkek dediğin,
Hanımını başına taç etmeli!
Ölesiye canı gönülden sevmeli!
Hasbıhal ederken, günün yorgunluğu geçmeli!
Her eve geldiğinde, gül sevdalı bülbül gibi ötmeli!

Yediğimi içtiğimi burnumdan getiriyorsun.
Bana ha bire zulüm üzerine zulüm ediyorsun.
Peygamberimizden utanmıyor, Allahtan da korkmuyorsun
Sen kendini hiç ölmeyecek mi sanıyorsun?
Er veya geç Allah’ından bulursun İnşaallah

Ahde Vefa ve kadirşinaslık sevgi ve muhabbet vardı eskiden.
Saygı ve sevgi gösterilirdi canı gönülden.
Fakir ile zengin ayırımı yoktu.
İnsanlar uzakta yaşıyorlardı ama eser yoktu sıkıntı ve kederden.

Komşu komşuya teslim ederdi şeref ve namusunu.

Ettin beni derdin çeken
Gül yerine ektin diken
Anladım ki bir kez daha
Hayır gelmez sen gibisinden

Ettin hayatımı berbat