İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Güneş vursun sevdayla örülmüş saçlarına,
Felek oynarsa oynasın en hileli oyunlarını.
Çoban olup güderim yarin tuz yemiş koyunlarını,
Muhtaç olmayayım yeter ki insanların alçaklarına.

Nisan yağmurları yağsın yarin saçlarına,

Günahlarına duyarsan nedamet,
Sunulur sana güller demet demet.
Rencide etmezsen seven gönülleri,
Yüce yaradan eder sana merhamet.

Günahlarına ağlarsan gizliden,

Ek ekebildiğin kadar sevgi ve iyilik tohumlarını,
Göversin,dal budak sarsın, zikretsin yaratanını.
Yeşertsin umudu tükenmişlerin tekrar umutlarını,
Kabul eder yüce Allah, mazlumların dualarını.

Gölge versin.Seyyahlar gidersin altında yorgunluklarını,

Tutun yüce Allah’ın ipine!
Güven Kâinatın sahibine!
Aklıselim düşün her daim!
Asla uyma zalim nefsine!

Dört elle sarıl Kelamullah’a!

Yuvasını kaybetmişti,
Uçmaktan kanatları yorulmuştu,
Şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırmıştı,
Küçücük yüreği yerinden fırlayacakmış gibi,
Soluk soluğa kalmıştı,
Yorgunluktan bitap düşmüştü.

Gün gelir de,
Sevmeyi bilen bu gönül yaşlanır,
Azalır sevdalı gözlerin feri,
Dostunu düşmanını ayırd edemez,
Uzağı da yakını da göremez.
Dünyaya meydan okuyan bu yürek,

Biliyorum, ölümü arzulamak hiç de hoş değil
Bu dünya imtihan dünyasıdır boş değil
Bazı sıkıntılar atlatılır ama zordur kolay değil
Mutlu değilsem şayet, kabahat bendedir sende değil

Düşüncelerimi yokladım dün gece sen yoktun

Günümüz insanını tanımak oldu zor,
Bırakıyorlar seven yüreklere kor.
Sevginin her türlüsünden boşandıkları için,
Kalmış yıllardır gönül tarlaları bor.

Günümüz insanı,olmuş riyakar,

Ha bire arkamdan vuruyorsun,
Niyetin var sanki beni öldürmeye.
Ha bire haşin haşin bakıyorsun,
Niyetin var sanki beni küstürmeye.
Ha bire beddua ediyorsun,
Niyetin var sanki beni yaşarken ağlatmaya.

Kurumuş bir yaprak gibiyim,
Dalımdan ha düştüm ha düşeceğim.
Zifiri Karanlık çıkmazlardayım,
Ha kayboldum ha kaybolacağım.

Ekmeği, elinden alınmış çocuk gibiyim,