İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Daha fazla yorma beni,
Gökyüzünden alma beni,
Yanından salma beni...
Bulmacanda bulma beni,
Okuma beni,
Soluma beni.

Yukarıdan bak, yukarılardan…
Simsiyahsın sen, kapkarasın sen,
Bembeyazdan ak, bulutlardan ak.
Bir damlacık düş, bir damla yere…
Haydi kapkara bulutlardan ak!
…

7 iklim bir araya gelse
7 gök altında kalsam.
Unutmam ben seni unutmam...
Yer delinse,
Dağlar üstüme çıksa...
Karlar altında kalsam.

benim ki aşk değildi, olsa bilirdim...
uzak, uzak şu yaşadığın yer...
aşık olsam yanına her gece gelirdim...
...
koklamadan duramazdım,
saçlarını taramadan,

Beni öldürttüler bana...!
Öyle koyduki şu ayrılık.
Ve senden çocuklarımdan gayrılık...
Bizi öldürttüler bana...
Sizi öldürttüler her gün her gün,
Hayallerimi öldürttüler.

Kimse bilemez yüreğimdeki sıkıntıyı...

Kimse bilemez yıllardır sokağımdaki sensizliği...

Bu ölüm sessizliği bedenimde,
Bilirim bitecek anca ölünce...

Ben sana düşman olmadım ki...

Ben zaten hep sorardım kendime,
Hakettim mi seni,
Sımsıkı sarardım seni,
Dışarda rüzgar,

Neden boşanmalar çok.
İnsanlar neden boşanıyor?
Devlet boşanmayı neden önleyici önlemler almıyor da aksine boşanmaya kapı aralıyor.
Nafaka mevzusu... Nafaka neye göre veriliyor ve bu ceza olabilir mi?

İbrahim Arslan'ım ben. Hayatımı uzun uzadıya anlatmak istemiyorum. Hayatımda hiç yalan konuşmadım, dürüst oldum, adilik yapmadım, efendiliğimi bozmadım! Hayatın hakkını verdim. İyi bir koca da oldum iyi bir babada... Ama bu yılın Ocak ayında 'Boşanmak zorunda/ durumunda kaldım. Yani tam 22.01.2016 tarihinde T.C Kdz. Ereğli Aile Mahkemesi'nin 2016/41 kararı ile resmen boşanmış biriyim. Boşanmanın her türlüsüne karşıyım. Sonuna kadar mücadele etmeli karı/koca. Ne yazık ki ben hiç mücadele edemedim. Bu ülkenin adaleti beni mengenede sıkar gibi sıktı.

1) Namaz uykudan hayırlı diyen,

Bir fare, bir horoz, kuşlar ,şu yolda yatan pamuk...

Sadece bir hoca değil!

2009 yıl yine sanki kızım.
Haziran olmuş ay yine bugün ki gibi dördü.
Yıktım kendimi bir duvar dibine ağladım.
Meleğim doğdu ve İdil dedik ona.
Yağmur vardı gene ıslanmıştım ilk defa mutluluktan...
Gözyaşımı saklayan yağmur mutluluk da saklamıştı insanlardan ilk defa.