Hüzünç Sevinç Şiiri - Seda Nur Polat

başlangıcı belli olmayan, sona yaklaşılan ses;
duyduğum sesi işliyorum şiirlerimde ilk kez.
anlaşıyorum onlarla, sevincimi paylaşıyorum;
hüzünç veren anları koparıyorum son kez.

anlam aranılan yerde anlamsız kalmışsan,
verdiğin anlamın, yüzüne çarptığıyla durmuşsan,
belirsizliğin yakıcılığını bir kez olsun tattıysan;
sana son kez, son ses sesleniyorum uzaklardan.

uzaklara mı seslenmek, yakınındakine mi söylenmek?
her gökyüzüne bakışında selamlar seni buruk yüz.
tanıdığın her yüz imgelenir başka insanlarda;
sana sesleniyorum küçüklüğümün derinindeki sevinç.

merdivenler, ilk zamanlar tırmandırır seni gökyüzüne.
yanında yakının vardı, hatırlarsın; çok yakınında..
şimdi hayali bile canlandırır seni uykundan ansızın;
sana seslenmiyorum içimdeki ses, seni duymuyorum.