Hoşça Kal Dedi Şiiri - Gülay Özdemir

Sevgili, hoşça kal, dedi.
İçimden bir soru geçti:
Gerçekten hoşluk var mıydı
bizim hiç tamamlanmamış hikâyemizde? Yarım kalmış sevişmeler,
dudaklara varamadan susan sözler, birbirine geç kalmış iki yürek…
Hangisi uğurladı hangisini?

Ne hoş, değil mi?
Hoşça kal demek…
Sanki giderken ardında bir güzellik bırakmak,
sanki kırdığın kalbe
son bir incelik borçlu olmak.
Oysa bazı vedalar vardır,
insanın ağzında çiçek,
yüreğinde mezar açar.

Artık gönül hoş değildi.
Ne sevda eski yerindeydi
ne de hisler ilk günkü kadar sahici.
Yalan mıydı bütün o bakışlar,
yoksa zaman mı öğretti
insana kendi kalbinden şüphe etmeyi? Sevgili yine de hoşça kal, dedi;
gidişine bir nezaket giydirip
bütün ömrümü sessizliğe bıraktı.

Eli koynunda kaldı sevgilinin,
hüznü bir gömlek gibi geçirdi yüreğine. Hoş olsa ne olurdu, olmasa ne?
İnsan bazen kendi acısına bile
yabancı düşer gecenin içinde.
Bir de anlatamadıysa derdini,
hangi göz görür onu,
hangi yürek duyar içindeki kırılmayı?

Peki, sevgili anlamış mıydı
bir hoşça kalın nelere mal olduğunu?
Bir ömrün kapısını örtüp
giderken ardında kalan o ince sızıyı,
daha söylenmeden boğaza düğümlenen
o son cümlenin ağırlığını?
Belki anlamıştı da sustu;
belki de insan,
en çok kendisini sevenin acısına kördü.

Oysa ben senden kal demeni bile beklememiştim.
Bir kez olsun dönüp bakmanı,
gidişinin bende nerelere dokunduğunu sessizliğinden anlamanı istemiştim.
Sen vedayı söyledin,
ben söylenmemiş ne varsa
bir ömür içimde taşımaya mahkûm kaldım.

Şimdi hangi anlamı var
hoşça kal demenin?
Bir kapı kapanır,
ama ardında kalan ses
yıllarca evin içinde dolaşır.
Giden kendi yolunu unutur belki,
kalan, her akşam aynı eşiğe bakar;
çünkü bazı vedalar bitmez,
yalnızca söyleyenin hayatından çıkar.

Sevgili, hoşça kal, dedi.
Ben de sustum…
Ne kal diyebildim ne de gidişine
bir anlam bulabildim.
Çünkü insan bazen vedalaşmaz sevdiğiyle; onunla kurduğu bütün ihtimalleri
birer birer toprağa verir.

Ve o gün anladım:
Hoşça kal, bir dilek değil her zaman;
bazen insanın, başkasına söyleyip kendisine yaşattığı en ağır ayrılıktır.
16.09.2026
~ Gülay Özdemir~