Hilmi Yeter Şiirleri - Şair Hilmi Yeter

Bazen ölüm de olur, hangi vaktin saati bilemezsin,
Bir ayrılık gibidir yalnızlık, kimselere gidemezsin.

Hayal zamana yayılır,
Fakat ölüm ansızın gelir.
Sevda hasrete katılır,
Fakat ölüm ansızın gelir.

Aslında beklenen midir?

Ölüm insanı çağırır mı?
Çağırır .
Mezarlıktan çıkamaz olursun.
Ölüm insanı çağırır mı?
Çağırır.
Hiçbir kabri görmezden gelemez olursun.

Ben geldim ey nazlı yar,
Ne bu hal, kapı duvar?
Yaşasam neye yarar,
Yar ölsem neye yarar?

Divane gönül, firar.

Ah ki ne ah mazlumun ahı,
Ah ya rabbim bilmem ki nedir günahı!
Kirlettiler nurlu sabahı,
Sâdâbat gitti neylersin!

Tilki derisinden post mu olur,

Tıkandım çıkmaz sokak,
Yol yok gidiş nereye?
Mutluluk bize çok uzak,
Umut yok bu çırpınış niye?

Yalan mı yaşadıklarım,

İyiye âciz namusluya taciz,
Kibara zorba şefkate öfke.
Zulmünü kustu her zâlim,
Âlim cahil cahil âlim.

Tekâmül etmiyor her nefes,

Bir sabah uyandım, karanlık,
Gün doğmamış yüreğime.
Şu hasretim kaç zamanlık?
Bin âh ekledim dûama, dileğime.

Yolu yok gitmeli buralardan, âtîye,

Bir at gördüm,
Kalbim parçalandı.
Bir kedi gördüm,
İçim ağladı.
Hepsinin gözlerinden merhamet vardı,
İnsan deme bana,

Bir yalnızlığım var benim,
Bir de kimsesizliğim,
Belki ondandır bu sessizliğim.
Lâkin sanma bu durum çaresizliğim.

Görülmemiştir yolumdan döndüğüm,