Hikâyedeki Çingene Şiiri - Sait Osangü

Yeşil gözlerini salyangoz izine dikti
Bilir misiniz onları
Yağmurdan sonra ortaya çıkar
Eskimiş boş havuzlarda
Kırılmış mermerlerde gezer
Otlardan raylardan geçer
İşte o zaman dışı böcek
Saat on birde yola koyuldu

Tren on birde hareket etti
Garda bir adam koştu yetişti
Mendil çıkardı sildi alnını
Yerini buldu oturdu camda sinek çırpınıyordu
Bavulu ayaklarının altına koydu
Tabakayı açtı yaktı sigarasını
Cebinden ayna aldı
Şöyle bir baktı kendine
Oğlum dedi ne adamsın be
Saçlarını geri attı taktı kasketini
Şapkalardan hiç haz etmezdi
Gözlerini kısarak izledi akıp giden taşrayı

Çingene raylarda yürüyordu
Sonsuz değildi bir kente giderdi
Kimsenin kimseyi bilmediği bir kente giderdi
Ayağında botları
Üstünde eski bir hırka
Etekleri salınır
Parmaklarında ipler dolanıyordu
Durdu
Başını titreyen demirden kaldırdı tren geliyordu
Tokasından kurtardı saçlarını
Kimsesiz değildi bir kente giderdi
Salyangozlar hızlı olabilselerdi
Giderdi

Uykusundan uyandı ağzında acı bir tat
Canı sıkıldı cama üfledi
Sahipsiz bir dünya vardı
Dışarıda vardı ötesinde her şeyin
Akıp karışan tarlalarda
Sinek çırpınıyordu
Yakaladı kalktı koltuğundan
Yürüdü
Son vagona geldi kapıyı açtı
Açtı avucunu aynasına baktı
Oğlum dedi ne adamsın be
Kasketini çıkardı saçlarını dağıttı
Uzayıp giden raylara salladı ayağını
Kimsenin hatırlamayacağı bir kentten gidiyordu
Kimsesizce gidiyordu
Bir salyangoz raylarda ezildi
Saat bir.