Hiçlik Eleği Şiiri - Kasım Kobakçı

Kırağı özlü hazan, elerdi dünümüzü,
Zamanın eleğinden miras kaldı üç sükut;
Duruşuna öykünen o derya şimdi tabut,
Sevda üçlüğü coşup boğardı günümüzü.
*
Sırlı üçlükte mahpus, serap saydığın tutkum,
Varlığa bahanemdir gölgeni hep özlemek;
Diner mi bellersin ki mısralarımda nutkum?
Revâ mı can evimi sızlatarak gizlemek?
*
Kıvılcım ferman yazmaz, anlarım kızıl kora;
Rüyânın tâkati yok gerçeğe yol sermeye,
Tutsaktır tenim, fikrim, ruhum hazan dermeye.
*
Ey hiçlik eleğinden, ömrüme hüzün dizen,
Sinemin sarnıcından üçlükle sevda süzen;
Mest olmuş ahdin midir, doymadın dert vermeye?