Hep Geride Çalar Şiiri - Kasım Kobakçı

Heves, kırlangıçlı sert bir rüzgardı;
Yabanda estikçe sular coşardı.
*
Fakat derin vefa hiç öyle miydi?
Vefa, o limanda fon müziğiydi;
*
Sesini kıssan da, kızsan derinden,
Hep geride çalar, kopmaz yerinden.
*
Tutku, kıyılarda hırçın bir seldi;
O yolcu coştukça köpük yükseldi.
*
Ama özlem öyle miydi limanda?
Özlem, bir fon müziğiydi o canda;
*
Kıssan da sesini, kaçsan uzağa,
Hep arkada çalar, gelir kulağa.
*
Arzu, kanat çırpan deli yağmurdu;
Karşıdan estikçe dalga savurdu.
*
Ama şefkat öyle miydi kuytuda?
Şefkat, bir fon müziğiydi uykuda;
*
Sesini kıssan da, kızsan da yine,
Hep arkada çalar, işler derine.
*
Coşku, kırlangıçlar gibi uçuştu;
Rüzgarı buldukça gökte tutuştu.
*
Ama inanç öyle miydi gecede?
İnanç, bir fon müziğiydi hecede;
*
Sesini kıssan da, kızsan durmadan,
Hep geride çalar, kimse sormadan.
*
Öfke, o körfezde kopan tufandı;
Rüzgarlar değdikçe dalga uyandı.
*
Ama ümit öyle miydi ufukta?
Ümit, bir fon müziğiydi solukta;
*
Kıssan da sesini, kızsan boş yere,
Hep arkada çalar, çıkar göklere.
*
Aşk, kanatlarında kor bir alevdi;
Ateşi verdikçe büyüyen devdi.
*
Ama sevgi öyle miydi şehirde?
Sevgi, bir fon müziğiydi nehirde;
*
Kıssan da sesini, kızsan ne derdi?
Hep geride çalar, devam ederdi.