Hep Gülümseyerek Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayrete düşürüp, büyülese kızı,
Ufuğa bakar hep, içindeki sızı.
Neden ve niye der, uzanmış gizlice,
Dayanağı neye, sırlıdır bilmece.
Aşk biraz delidir, gerçekten apansız,
Sanıyor yarini, gelecek zamansız.
Dönüşüp bir deve, dağlardan eserek,
Yürüyecek o yar, hep gülümseyerek.
*
Aklını başından, alacak bu peri,
Bakarsa ufuğa, hep ondan ileri.
Neden ve niçin der, düşünceye dalar,
Dayanağı neye, umutları bağlar.
Aşk biraz çılgınlık, delilik denizi,
Sanıyor seveni, sürecek hep izi.
Bir dev gibi kopup, sisleri delerek,
Yürüyecek yolda, hep gülümseyerek.
*
Şaşkına çevirip, sarsacaktır canı,
Ufuğa bakıp da, bekliyor o anı.
Neden ve nasıl der, uykusuz geceler,
Dayanağı neye, döktüğü heceler.
Aşk aslında çılgın, bir görünmez rüya,
Sanıyor seveni, sahici bir dünya.
Dönüşüp bir deve, dağdan süzülerek,
Yürüyecek bakıp, hep gülümseyerek.
*
Düşlere daldırıp, büyüler güzeli,
Ufuğa bakıyor, rüzgarlar eseli.
Neden ve niçin der, sorgular hiç bitmez,
Dayanağı neye, dert ondan hiç gitmez.
Delidir bu sevda, hiç akıl sır ermez,
Sanıyor yarini, başkasını görmez.
Dönüşüp bir deve, sırrını bilerek,
Yürüyecek mutlu, hep gülümseyerek.
*
Umuda kapılıp, büyülenmiş kadın,
Ufuğa bakıyor, yar andıkça adın.
Neden ve niye, sorgular hep özünü,
Dayanağı neye, bağlamış sözünü.
Aşk biraz delilik, yangındır aslında,
Sanıyor seveni, baharın faslında.
Bir dev gibi koşup, dağları ezerek,
Yürüyecek aşık, hep gülümseyerek.
*
Masallara dalıp, büyülenen o göz,
Ufuğa bakıyor, sönmez içinde köz.
Neden ve nasıl der, derindir kederi,
Dayanağı neye, yazgıdır kaderi.
Aşk biraz delice, tuzağı pek yaman,
Sanıyor seveni, gelecek bir zaman.
Dönüşüp bir deve, göklerden geçerek,
Yürüyecek yine, hep gülümseyerek.
*
Sırlara gömülüp, büyülenen insan,
Ufuğa bakıyor, uzanırken nisan.
Neden ve niye der, umutlar yeşerir,
Dayanağı neye, dağlar bile erir.
Aşk biraz çılgındır, bilinmez bir sihir,
Sanıyor seveni, akan coşkun nehir.
Dönüşüp devlere, ufuğu sezerek,
Yürüyecek gökten, hep gülümseyerek.
*
Mucize bekleyip, büyülense de ten,
Ufuğa bakıyor, var gelen inceden.
Neden ve niye der, unutup kendini,
Dayanağı neye, aşacak bendini.
Aşk aslında çılgın, siler aklı kökten,
Sanıyor seveni, inecektir gökten.
Dönüşüp bir deve, toprağı öperek,
Yürüyecek yare, hep gülümseyerek.