Hem Hiç Hem Hep Şiiri - Şerif Mengütemür

Umursuzum, karnım tok boş sözlere;
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.
Görünmese, görünse de gözlere;
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.

Tek başıma kalabalık hâl ile,
Konuşanla, konuşmayan lâl ile,
Îzâhsız, izhârsız kîl u kâl ile;
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.

Doğru diyenlerle yalan sananlar,
Âşıklar, aşk eri, canlar, cânânlar...
Ey inanmayanlar, ey inananlar!
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.

Dışımdan ziyâde dolu içim de,
İğne atsan yere düşmez biçimde.
Bakar körün nazarında hiçimde;
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.

Kara bahtlı, sakalı ak telliyim;
Yarım asır, yani yaşı elliyim.
Kimi sır, kimince kimi belliyim;
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.

Dünya fânî; kâh atlı kâh yayana...
Âhireti bâkî yurttur sayana.
Anlayan anlatsın anlamayana:
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.

Şerif'im, işine gelmeyen gitsin!
Elinin tersiyle itenler itsin!
Mevzuyu uzatma, kısa kes, bitsin:
Hem hiç yalnız değil hem hep yalnızım.

1 Haziran 2026
İzmir