Yaşamayı öğretecekti ali cenap buluşmaların.Bütün umudumu bu yolda harcadım.Harcanacak başka bozuk kalakalışım yoktu. Biraza kalmış yokluklarım vardı.Gülümsemenin can damarıydım.Dahası tebessümün mumuydum kendi etrafıma veremediğim güleç demler için.
-Masmavi hülyalarım vardı.Sen malihulyalarımdan sonra gelen pınardın.
Damlaların aşkın gözünden akardı.Ağlayışına meftun bir aşk kutbuydum.
Uzaklarında yaşayan penguenlerim vardı.Buzul istemlerimle sana geliyordum.
-Sükûtların altın rengindeydi. Susturulmuş çığların vardı. Varlığımı iğneleyen sözsüz yamaların can defteriydim.
*Ruhsuz risalelerin okunmamış yaşamların diliyim. Kimsesiz yalanlarım var.
Ömür,kendi karanlığının şifrelerini sunuyor.
El yordamıyla ellere giden bir yarin el sallama törenindeyim.
-El sallayarak uğurlanan bir maşuğun can kaşığı gibiyim Kedersizliğin soğuk çorbasını içercesine yudum yudum sensizliğin yurdu oluyorum.
Kader kendi ninnisi okuyor gecelerime.
Çaresizliğin çarmıhına giriyor bekleyişlerim.Bikri bir güneş doğuyor içimdeki senli kente.
Göz bebeklerin aşkımızın güneşi
Ya sonrası
Gözlekesi ömrüne dipnotlar ekler
Her sana bakışımda
Bilgisayar camının suskunluğunda
Hep sen canlanır
Hüzünlerin dolunaylarına dolanıyor bedeller.Binlerce acı beni ısırıyor yılancıl olduğum ısırgan anlara taşıyor.Gözlerine baka, sıcağına yapışa yapışa yanılgıların zehrinde meğer kendimi zehirliyormuşum.Sen masum bir melek olarak güzel bir geleceğin ay ışığıyken bense, yitirilmişliğin en azgın sularında su içinde susuzulluğa susamış bedevi arzular çerçisiydim.Yürek ağrısı kül döker yanılmalara.Güvenin türkülü bir hece gibi okunur yüreğimde.
Aynalar gösterir beyaz yönlerinin zor bulmacasını.Sevda, ihanete uğramamış gizemli bir masallar ülkesi olarak
Kalır yaşadıklarımızda. Gönül avuçlarından dökülen pınarlarda yıkandı vicdanım.Kaldım her şeyi yalnız senli bir sen ile binlerce ben arasında.Terk edilmenin son mağarasında sarkıt dikitlerden dökülen damlalardan ders aldı kabullenişim
“aşk bizi çoktan terk etti.....
ben bizi çoktan terk ettim....
sen bizi çoktan terk ettin....
23. 23. 2010 Nazlıcansız yıllara ithaf
Bu şehir en çok damlalarını sevdi. Bu şehir en çok böyle ıslandı.
Bu şehir en çok beni anladı, dinledi, uğruma yakınlığını süpürge etti saçların yerine.
-Şimdi bu şehirde kim ağlasa sen ağlıyor gibi içime içleniyor.
-Seni görmeyeli çok olmuş, turnalar uyanmış, Kıtmir bağrımdaki mağarada seni beklemekten vazgeçmiş.
güneşin doğuşuyla küsen doğu’nun ışıltısıyım
kardeşliğin aydınlık yüreğini taşıyorum
ütopyalar devşiren sülüklerin derin kuyusunda değil vatan bağrım
aç beyinlerin penceresinde açılan kaknus değilim
birlikteliğin arasında akan bengisularım akar
cennet ,meğer aynı doğruda doğrulanmakmış
yokluğunla barışmak dünyayla savaşmaya eşdeğer
sen eş ben değer
değer miydi gitmeler
eriştiğim her güzelliğe yeniden yapar mısın erişte
er işte
erdim işte
Ruhumuzun koylarında aranmışlığı dalgası bir peri sunar,su masalı başlar sensiz ve dalgasız her kalışta.
Gecelerin yıldız kürekleri susuz özlemlere beni taşırlar. Susar hayat,susar kavuşmalar.Yıpranmış övünç teknemizde,sensiz hıçkırıklarımızın sesi dalga olur algısız ve sensiz her ruh denizine.
“kırgınım;
beni yüreğime kırgın bırakan herkese;
bir şehre, gidene,gitmek isteyene
bu dünyanın, tebessümü unutmuş”
bumerangın sungusuyum eşim uçtu
erenlik sularımda yas var coğrafyamın
Anızlar derledim sazlıkların son canhıraşında
su perileri yolculuğumdayken yol bitmelerine tümlendim
ataklığın uçarılarında aklandım
saklandım sana ve dönüşlerine
Elmaslar getirdim yüreğimin sevgi kuyumcusundan ışıl ışılsın
Duygularına sanatlandı bütün umutlarımın denizi birden..
Adın kadar,kavuşma anın gökyüzüne değdi ben bende değilim
Yollarında güller dizilen son kentli Leyla gibi güzelleşiyorsun aşka
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!