Hayrettin Taylan Şiirleri - Şair Hayrett ...

bahara çiçek olarak geleceksin anladım
yok yok
yağmur olsam iyi olur
Hazır yağmur
paketlenmiş
kredi kartıyla on iki mevsime dağıtılan yağmur olsam

Aşkın baharı bulaştı bütün yeşillikler, çiçekler, kokular, esintiler sen oldu.İçimde seyyah gibi geziniyor aşk baharından her şey.
-Şimdi içimde kalmış hazanın sararmış yapraklarını temizleyecek gözlerinin sözlerindeyim.
-Gözlerin konuşur, aşk diplerini gösterir yanında olmak için.
Gönlüm valizini hazırlamış yoluna gelişlerde. Hissediyor musun
Yüreğinin parelenmişlerinde.

ıslanan tüm umutların mutluluk ruhu seninle kurusun
özlemlerin yeni rengi mavi gülücükerine sırra kadem
beni sana getirene ehilleşmiş hisslerin açısında
tüm tutku ölçülerim beni sana tümlüyor
akıyorum akışkan sevilmelerin sonsuz suyunda
bir yanım ela bin bir yanım mavinin aşk tonu

Yaraya sensizliği saplayan günahın bıçağı köreldi dertlerimde.
Amaçsız bülbüller kondu gül dalına.Eski bir aşk diye, diyemediklerini okuyup gitti.
-Sanki divan şiirisin sevgilim.İçinde çok derin anlamlar var,mazmunları mistik heyecanlar sunuyor.Ancak yeni nesil kendini anlamakta zorlanırken bu büyük edebi derinliği nasıl anlamıyorsa ben de şimdi seni çok derin,çok iyi ,çok suskun, çok kadınsı, çok şiirsel buluyorum; ama anlamıyorum benden gidişini.

-Yanaklarına düşen ünlemlerin sahibiyim. Islasıl güncelerin dilinde kurudum.Su ile susuzluk, susuzluk ile sensizlik, onsuzluğun filmini çeken fillerin gücünden kalan sana yenilmemezliğim.

Beni sana ekler ekletesi kader
vuslat bahçelerinde dökülür keder

payitaht olmuş hecenin başında kalır ezelim
mağrur bir rüyanın sonrasına yanaşır evvelim

firariydim kant'ın ruha öz gereklerinde
gidişlerim düştüğünde bayrağı yoktu sensizliğin
isyankar bir perinin vatanında mülteci düşlerle yaşıyordum
umut haritamda yusufun acıları şehir şehir
merhamet suskunluğunda sözlerin zehir

-Elmayı sevip adem o kalıp adam oldum uğruna. Havanın Havva’sı kadar, etiklerine etek olan yarınları yazmaya geldim.
*Elmayı sevdim.Ki sen cennettin gülüydün.Aşk cennet demekti, oysa elma cennetten kovulmayı tümleyen bir imgeydi.Aşk, cennetti, yani sevmek, güzel tutkular demekti.Oysa cennetten kovulmak gerekti.
-Elmayı ilk ben ısırdım sensiz bir gecede. Cennetinden kovulmak, ayrılıkla, günahla, hüzünle, vicdanla tanışmaktı.
*Ki vicdanın insanın en yüce sesidir.Onu dinlemekti.Her damlanın sızında kendime gelmek demekti.
-Elmayı sevenler derneğinin Ademiyim,adam olmak için yasaklı meyveyi yedim.
-Nefsimle, hevesimle, hazlarımla, sensiz azlarımla, günaha tanışmış ilk benliğimle. Bir sevdayı kirletmeye, bir ayrılığa mazmun destanlar olmak için.

-Ece’lim alışık dağlar sürer, sol yanımda senden.
-Dilerim seni dile getirelemeyen her şeyden. Aşka sükunlarımı sererim serimi.
Bir sen’e bir senemi sinemde yaşatırım. Aşk saçlarında saklanırken okşar bulur saçlarının yelleri arasında kalmışlığımız. Şımartırım seni mavi hayallerin ıslanmış yaşanmışlığında.
Aşkın haremindeyim senden başka sevmek haram .Yara sofalarına atmışlar İstanbul şahit. Yara kabukları üstüne üstsüz kalmış üstü alınmamış tutkularını yazarım.
-Gri vuslatın Grek sevinçlerinde çakırkeyfim dolanır sensizliğe
-Bakar ağlarım .

Ç’ölümde kum tanesisin, tek tek gözlerime savruluyor bakışların.İlk bakışın, son bakışın, ilk sözün, son sözün arasında ne varsa kum gibi gözüme giriyor. Onca güzele rağmen kimseyi görmüyor gözüm. Bu kariyere,nüfuzla beni isteyen onca periye perlerimi açmadım.
-İçimde kasırgalarım namelerini söylüyor. Melodik bir vazgeçilmez gibisin.
Gözden kopan damlasının ıslattığı kadar huzurum kaldı. İlk damlan kadar ömrüm kaldı.
*Islanmışım, unutamıyorum seni. Bu sevgiler kalabalığın denizinde yunus olmuşum. Yunus Emre’yi sevdiğin kadar seni anlamak için. Senin sevdiğin bütün bilinç kulelerini okudum,onların sözlerinde, dizelerinde eridim senin için.
Yalnızlığın sürmanşetine yazdırdım sensizliği. Emanetin var içimde. Merak etmiyor musun bu aşk emanetini.
-Öyle gitmekle çözüm mü ki?

Yenilgiler tomurcuklarını açmış sevdamın gövdesinde, sensizlik çiçek çiçek,hüzün meyve olmaya yakın ve ben ali orman olmuşum gerisi boş sözce gülüm. Dünün gözyaşlarında seninle yıkanmışım, seninle kurulanmışım kumrunazım.
Gizlice hüzünlere sevişen gitmelerin penceresinden bir gül attım,tutup kokladın ve sonra da kalbimin defteri arasına alıp gittin.Her mevsim dilindeki ağıtlarla sessizliğimin nadaslarına nedenlerini bıraktın.Beni ekmedin sevda seherinde ben bülbülken ve sana ötüyorken.
Ağladıkça an yağar sevgi yüzünden, yürekten dökülür korların, savların, savunmasız gidişlerin. Ve ruhumu kaynatıp giderken bile bir haftalık yemek yapıp gitmeni hangi huzur halim unutacak.Bir sevgili giderken,gözleri nemli ve acılarını heybesine alarak hatta içlenmiş bütün nakışlarını da alarak acımsı gözlerle yemek yapıp gider mi?
Hangi aşk damarım bunu kaldırır, yemek bitti,sevda bitti, sen bittin, benden bir şey kalmış mıdır? Gelip gördün mü senin yaptığın yemeklerden sonra kemik halimi. Bir deri,bir kemik kalmışım; ama hevesimin andında hani yeniden gelirsin diye can çekişiyoruz kara sevdayla birlikte bahar bahçe umutlarda.
Kimi aşktan, aşk ölürmüş,bizim ki ölüm değil,menzili uzak tutkuların sızısıdır. Sızısı algılanmaz, sol ağrıya kırkayak özlemler yapışır.Tutar ta senden,ta geldiğin andan.Bekleyişe sarılan sülünler gezer yüreğimden emer beni senden. İşte böyle anlarda yaşamın zemzemi bütün kurumuş özlemlerime dökülür.
Terk edilmiş yürekler in derinlerdeki ilgiler toplar beni biraz.Acıların paslı basamaklarında ruhum gelişleri dinleyerek düşer düşlerinde.Ki ben artık vurulmuşum, yaralıyım, sensizim.Beni pansuman edecek bir huzurun sınırındayım.Mayınlar döşeli,yabancı bir güzel acıyarak geliyor dünyama.Mayına bastığında aşk ayağı yaralı, kolsuz, sızısız.